Kasap.

iz. ar. cm: makâtı‘. [kat‘’dan im.] 1. Kesilen veya bir şeyin kesildiği yer. n. 2. Bina ve gemi ve makine gibi bir cismin dâhilini göstermek için ortasından kesilmiş farz olunmasıyla, o halde tersim olunan resmi ve şekli: makta‘-ı tûlânî; makta‘-ı arzî. 3. ed. şiirin durak yerleri: şiiri okurken mekâtıı belli etmemeli. 4. Gazelin son beyti, matla‘ mukâbili.

Parça parça, parçalı, paramparça, parçalanmış, yırtılmış, parça parça kesilmiş, engellerle ayrılmış.

Derebeyinin tebasında olan kişi.

Kesici alet. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; kağıt kesme aleti.

Bölüm, kesit, hece, geçit, sürü, taş ocağı, kısım, parça, pasaj. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; kesişim noktası, seslem, bölge, bölme, ayrım, bir şeyin kesildiği son kısım, kesim yeri, taraf, kesilmiş şey, cümle.

(a. i.) : (bkz. : mıkatta’).

(a. i. kat’dan c. : makatı’) : 1) kat’edilen, kesilen yer, bir şeyin, kesildiği yer, eski kamış kalemlerin yontulduktan sonra üzerine yatırılıp uçlarının kesildiği sert ağaçtan veya kemitken yapılma âlet. 2) mat. *kesit. 3) ed. bir gazel veya kasidenin son beyti.

(a. s. kat’dan, c. : mukattaât) : kat’edilmiş, kesilmiş; kesik, ayrı. Hurûf-i mukattaa : ayrı ayrı yazılan, bitişik olmıyan harfler.

Tımar sahibi. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; toprak ağası.