a. (fem. مقطعە) 1. Broken down with emaciation. 2. Worn out with sexual excess. 3. Having no sexual desire. 4. Away from home in a strange place. 5. Left unprovided for, who has no salary assigned to him.

a. (fem. مقطعە) Reduced to silence in argument.

sıf. ar. s. Mukatta‘a. [kat‘’dan imf. tef‘îl] kesilmiş, kesik, ayrı; حروف مقطعه hurûf-ı mukatta‘a = ayrı ayrı yazılan ve birbirlerine bitiştirilmeyen harfler: hatt-ı İbrâni ve Avrupa hutûtu hurûf-ı mukattaa ile yazılır.

s. The place where a river or canal ends.

s. (pl. مقاطع) 1. A place where a thing is cut off; where it ends or is interrupted; a stop, pause, an end; an interruption. 2. A decisive proof or argument. 3. A ford of a river. 4. A place commanding a ford, road, or pass, and where a guardhouse is placed. 5. T. (for A. مقطە) A bone implement on which pens are nibbed.

iz. ar. [kat‘’dan ism-i âlet] 1. Kesecek âlet. n. 2. tr. Üzerinde kalem kestikleri kemikten veya fil dişinden yassıca âlet. [lisânımızda bu ikinci mana ile isti‘mâli galat olup, doğrusu “ mikatta”dır.] ba: مقطه mikatta‘.

(a. i.) : (bkz. : mıkatta’).

(a. i. kat’dan c. : makatı’) : 1) kat’edilen, kesilen yer, bir şeyin, kesildiği yer, eski kamış kalemlerin yontulduktan sonra üzerine yatırılıp uçlarının kesildiği sert ağaçtan veya kemitken yapılma âlet. 2) mat. *kesit. 3) ed. bir gazel veya kasidenin son beyti.

iz. ar. cm: makâtı‘. [kat‘’dan im.] 1. Kesilen veya bir şeyin kesildiği yer. n. 2. Bina ve gemi ve makine gibi bir cismin dâhilini göstermek için ortasından kesilmiş farz olunmasıyla, o halde tersim olunan resmi ve şekli: makta‘-ı tûlânî; makta‘-ı arzî. 3. ed. şiirin durak yerleri: şiiri okurken mekâtıı belli etmemeli. 4. Gazelin son beyti, matla‘ mukâbili.

s. Any cutting instrument.