(a. s. fitne’den) : 1) fitneye düşmüş, sihirlenmiş. 2) gönül vermiş, tutkun, vurgun, (bkz. : meclûb3. . 3) hayran olmuş, şaşmış.

ب tutkun, (…tarafından) büyülenmiş, meftun, çılgın.

sıf. ar. s. Meftûne. [fitne’den imf.] 1. Sihre uğramış gibi kendine mâlik olamayacak derecede vurgun, mübtelâ, giriftâr-ı aşk (aşk tutkunu): filânın meftûnudur. 2. Hayran, mütehayyir, bir şeyi pek ziyâde beğenmekten vâlih ve hayran olan, şaşakalmış: o binâya meftûn oldum.

اَلْفِتْنَةُ [el-fitnet] (fâ’nın kesriyle) ve اَلْمَفْتُونُ [el-meftûn] Masdar olarak sınamak ma’nâsınadır; yukâlu: فَتَنَهُ فِتْنَةً وَمَفُتْونًا إِذَا خَبَّرَهُ ve minhu kavluhu ta’âlâ: ﴿بِأَيِّكُمُ الْمَفْتُونُ﴾ أَيِ الْخِبْرَةُ Ve فِتْنَةُ [fitnet] Bir hoş nesneyi pesend ve ‘aceb eylemeğe denir ki ismdir. Ve azgınlığa denir, dalâl ve güm-râhî ma’nâsına; yukâlu: وَقَعَ فِي الْفِتْنَةِ أَيِ الضَّلَالِ Ve günâh ve ism ma’nâsınadır. Ve küfr ma’nâsınadır. Ve rüsvâylığa denir, fazîha ma’nâsına. Ve ‘azâb ma’nâsınadır. Ve potada altını ve gümüşü eritmek ma’nâsınadır, tâ ki ceyyidi kemterinden mütemeyyiz ola; yukâlu: فَتَنَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ فِتْنَةً إِذَا أَذَابَهُ Ve bir adamı azdırmak ma’nâsınadır; yukâlu: فَتَنَهُ إِذَا أَضَلَّهُ Ve deliliğe denir, cünûn ma’nâsına. Ve mihnet ve beliyyeye denir; ve minhu أَعُوذُ بِاللهِ مِنْ فِتْنَةِ الْقَبْرِ أَيْ مِحْنَتِهِ وَبَلَائِهِ Ve mâl ve evlâda ıtlâk olunur; li-kavlihi ta’âlâ: ﴿إِنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌ﴾ اَلْآيَة Ve beyne’n-nâs vâki’ olan ihtilâf-ı ârâ’ ve şûriş ve şikâk ve kavgaya ıtlâk olunur; yukâlu: وَقَعَ بَيْنَهُمُ الْفِتْنَةُ أَيِ الْإِخْتِلَافُ فِي الْآرَاءِ

a. (fem. مفتونە) 1. Burnt or heated on a fire. 2. Tested by fire; or, by any test. 3. Mad. 4. Distracted with love. 5. Deceived; seduced, corrupted.

(مَ) [ ع. ] (اِمف.) شیفته، دیوانه