sıf. i. ar. s. Müslime. cm: müslimîn. cms. Müslimât. [selm’den if. if‘âl] dîn-i İslâm’a tâbi olan, Müslüman, mü’mîn: bunun bilinmesi her müslim için şarttır; müslime bir hâtun; kâffe-i müslimîn ve müslimât için dua etmeli.

a. (fem. مسلمە, pl. مسلمون obl. مسلمین, pl. مسلمات) A Muslim, one who cheerfully conforms to God’s decrees.

Teslim eden.

iz. ar. Mukaddema müdür ve kaymakam gibi en küçük mülkiye memurlarına verilen isimdir.

Müslüman olmak.

Müslüman. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; müslüman.

(a. s. selm’den) : 1) teslîm eden, veren. 2) i. [vaktiyle] mülkiye kaymakamlarına ve nahiye müdürlerine verilen bir unvan,

(a. s. selm’den. c. : müsellemât) : 1) teslîm edilmiş, verilmiş. 2) su götürmez, doğruluğu, gerçekliği herkesçe kabul edilmiş olan.

(a. s. ve i. selâmet’den. c. : Müslimîn, Müslimûn) : İslâm dîninde olan.

sıf. ar. s. Müselleme. [selm’den imf. tef‘îl] teslim olunmuş, kimse tarafından inkâr veya itirâz olunamayan, mukarrer, müttefekun-aleyh, gayr-i münker, müsbet: onun ilim ve fazlı müsellemdir; bu cümlece müsellem bir kazıyyedir. ≡ i. tr. Sâbıkta asker sevkinde baltacılık ve arabacılık etmek şartıyla vergiden muaf köylü.