poss. pron, 1st. pers. pl. Our; as, بابامز our father.

a. (fem. مزە) Acidulous.

اَلْمَزُّ [el-mezz] (mîm’in fethi ve zây’ın teşdîdiyle) Bir nesneyi meme gibi emip sormak ma’nâsınadır; yukâlu: مَزَّهُ مَزًّا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا مَصَّهُ Ve مَزٌّ [mezz] Vasf olur; güç nesneye denir; yukâlu: أَمْرٌ مَزٌّ أَيْ صَعْبٌ

Negative suffix aorist of verbs.

اَلْمِزُّ [el-mizz] (mîm’in kesriyle) Kadr ve fazl ve meziyyet ma’nâsınadır; tekûlu: لَهُ مِزٌّ عَلَيْكَ أَيْ فَضْلٌ

k. [م mim’in kesresi mâ-kabline göre hafif veya sakîl okunur.] Zamîr-i izâfînin cem‘-i mütekellimi olup, müfredi م mimdir. Bizim: pederimiz, babamız, birâderimize, kardeşimizin. — ism-i masdarda ilhâk olunur: okumamız, bellememiz iktizâ eder.

Emmek.

Mayhoş. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; ekşice.

Muzâri‘in gâib ve muhâtab sîgalarında edât-ı nefy ile edât-ı muzâri‘inden mürekkeptir: gelmez, gelmezler, gelmezsin, gelmezsiniz; yazmaz, yazmazlar, yazmazsın, yazmazsınız. — eski şîvede bazen mütekellim sîgalarında dahi kullanılıp mesela: gelmezem, gelmeziz, yazmazam, yazmazız denilir.

اَلْمُزُّ [el-muzz] (mîm’in zammıyla) Bu dahi مُزَّاءُ [muzzâ] ma’nâsınadır. Ve مُزٌّ [muzz] Lufan ta’bîr olunan mayhoş nâra denir; yukâlu: رُمَّانٌ مُزٌّ أَيْ بَيْنَ الْحَامِضِ وَالْحُلْوِ