sıf. ar. s: müdîre. [devr’den if. if‘âl] 1. İdâre eden, çeviren, bakan: müdîr-i umûr. 2. İdare bilir, idareye muktedir, bir işe bi-hakkın nezâret edebilen: müdîr adamdır; pek müdîre bir kadın. ≡ iz. ar. cm. fa: müdîrân. 1. İdâre memuru, bir dâire-i resmiyye veya ticâriyyenin idâre ve temşiyyet-i umûruna mansûb memur: vapur şirketinin müdürü, fabrika müdürü, evrâk müdürü = evrâk kalem ve dâiresinin başı. 2. Taksîmât-ı mülkiyyenin en küçüğü olan bir nâhiyenin en büyük mülkiye memuru: nâhiye müdürü. 3. Bir hükûmet-i tâbi‘a ve mümtâzede nâzır vazifesini ifâ eden adam: Dâhiliye, Maârif, Mâliye müdürü; heyet-i müdîrân. 4. Hıtta-i Mısriyye’de en büyük taksîmât-ı mülkiyyeden olan bir müdüriyetin başı: Şarkıyye müdürü