(a. h. i.) : bir çok defalar hamd ü sena olunmuş, tekrar tekrar övülmüş mânâsına gelen bu kolime. Peygamberimizin adıdır. [Kendisi’nden evvel de bu adı almış kimse yoktur]

Övgüye layık. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; övülen.

اَلْمَحْمِدُ [el-mahmid] (مَجْلِسٌ [meclis] vezninde) ve اَلْمَحْمَدُ [el-mahmed] (مَقْعَدٌ [mak’ad] vezninde) ve اَلْمَحْمِدَةُ [el-mahmidet] (mîm-i sâniyenin kesriyle) ve اَلْمَحْمَدَةُ [el-mahmedet] (mîm-i sâniyenin fethiyle) Bunlar da حَمْدٌ [hamd] ma’nâsına masdarlardır; yukâlu: حَمِدَهُ حَمْدًا وَمَحْمِدًا وَمَحْمَدًا وَمَحْمِدَةً وَمَحْمَدَةً مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ Şârih der ki مَحْمِدَةٌ [mahmidet] ism dahi olur, مَا يُحْمَدُ بِهِ ma’nâsına ki sebeb-i hamd olan hasletten 'ibârettir; مَحَامِدُ [mehâmid] bunun cem’idir. Ve حَمْدٌ [hamd] Bir nesneyi pesendîde bulmak ma’nâsına olur; yukâlu: حَمِدَ الْأَرْضَ إِذَا صَادَفَهَا حَمِيدَةً ve tekûlu: أَحْمَدُ إِلَيْكَ اللهَ أَيْ أَشْكُرُهُ عِنْدَكَ

a. (fem. محمدە) 1. Much praised; worthy of praise. 2. A proper name of men (vulg. mehmed, memet); especially of the great Arabian law-giver.

اَلْمَحْمَدُ [el-Mahmed] (mîm’lerin fethi ve hâ’nın sükûnuyla) Ezd kabîlesinden bir cemâ’at.

اَلْمُحْمَدُ [el-muhmed] (mîm’in zammı ve hâ’nın fethi ve mîm-i sânînin fethi ve teşdîdiyle) Hisâl-i hamîdesi çok olan kimse.

(مُ حَ مَّ) [ ع. ] (اِمف.) ستوده شده، ستایش شده.