s. (pl. لفوف) An assembly; a tribe; a rabble.

اَللَّفُّ [el-leff] (lâm’ın fethi ve fâ’nın teşdîdiyle) Dürmek; tekûlu: لَفَفْتُ الشَّيْءَ لَفًّا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ Ve لَفٌّ [leff] Men’ etmek ma’nâsına da gelir; yukâlu: لَفَّهُ حَقَّهُ إِذَا مَنَعَهُ Ve لَفٌّ [leff] İntisâb ma’nâsına dahi gelir; yukâlu: جَاؤُوا وَمَنْ لَفَّ لَفَّهُمْ أَيْ مَعَ عُدَّ فِيهِمْ وَتَأَشَّبَ إِلَيْهِ Ve تَأَشُّبٌ [te’eşşub] doluşmağa derler.

iz. ar. 1. Sarma, devşirip toplama. 2. Bohça ve zarf içine sokma, mektubun içine sarıp beraber yollama: hesap pusulasını, gönderdiği mektuba leff eyledi. Aldığı evrâkı leff edip gönderdi.

vn. & s. 1. A folding up a thing about itself or about another thing. 2. A folding or wrapping a thing up in some other thing. 3. A making a single sentence in form, enfold several sentences in sense, by composing it with several nominatives and several attributes. 4. (Ar. gram.) A triliteral root’s having two of its radicals of the infirm class, containing only the two letters و & ی .

اَللَّفُّ [el-leff] (lâm’ın fethi ve fâ’nın teşdîdiyle) Bir nesneyi dürüp bükmek ma’nâsınadır; yukâlu: لَفَّهُ لَفًّا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ ضِدُّ نَشَرَهُ Ve iki 'askeri birbiriyle cenge koyultup birbirine sarmaştırmak ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: لَفَّ بَيْنَ الْكَتِيبَتَيْنِ إِذَا خَلَطَ بَيْنَهُمَا بِالْحَرْبِ Ve bir adamın hak ve matlûbunu vermeyip imsâk eylemek ma’nâsına müsta’meldir ki hakkını dürüp bükmüş olur; yukâlu: لَفَّ فُلاَنًا حَقَّهُ إِذَا مَنَعَهُ Ve türlü türlü ta’âmları birbirine katıp çok yemek, 'alâ-kavlin bed ve çirkin yiyişle yemek ma’nâsınadır; yukâlu: لَفَّ فِي الْأَكْلِ إِذَا أَكْثَرَ مُخَلِّطًا مِنْ صُنُوفِهِ مُسْتَقْصِيًا أَوْ قَبَّحَ فِيهِ Ve bir nesneyi bir nesneye yanaştırıp bitiştirmek ma’nâsınadır, yukâlu: لَفَّ الشَّيْءَ بِالشَّيْءِ إِذَا ضَمَّهُ إِلَيْهِ وَوَصَلَهُ بِهِ Ve لَفٌّ [leff] لَفِيفٌ [lefîf] ma’nâsınadır, ke-mâ se-yuzkeru. Ve ağaçlar sıkı ve gür olduğundan birbirine çatıp sarmaşık ve dolaşık çatılkı olmak ma’nâsınadır; yukâlu: لَفَّتِ الْأَشْجَارُ إِذَا صَارَتْ مُلْتَفَّةً Ve biriktirmek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: لَفَّهُ إِذَا جَمَعَهُ

[cogul] çalılık, fundalık, birbirine geçmiş ağaçlar, ağaçlık.

Sarma, dolama, katlama. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; ambalaj, bahaneler uydurma, lafı evirip çevirme, dolaylı yola gitme, dürüm, sadede gelmeme, ambalaj yapma, işi uzatma, paket.

(a. i.) : sarma; dürüp bir zarf içine koyma; devşirip kaldırma.

Dolamak. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; على üzerine حَوْلَ çevresine) dolamak, (في, le) kaplamak, (على, insanları) dolaşmak, dürmek, dönmek, sarmak, dolaşmak, sarmalamak, top etmek, tomar yapmak, örtmek, kaplamak, paketlemek.

اَللُّفُّ [el-luff] (lâm’ın zammıyla) Uzun boylu, enli cânlı kızlara denir. Ve لَفَّاءُ [leffâ’] lafzından cem’ olur. Ve أَلَفُّ [eleff] lafzından cem’ olur. Zâhiren işbu لُفٌّ [luff] lafzının dahi müfredi لَفَّاءُ [leffâ’]dır.