s. (pl. لفوف) An assembly; a tribe; a rabble.

اَللَّفُّ [el-leff] (lâm’ın fethi ve fâ’nın teşdîdiyle) Dürmek; tekûlu: لَفَفْتُ الشَّيْءَ لَفًّا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ Ve لَفٌّ [leff] Men’ etmek ma’nâsına da gelir; yukâlu: لَفَّهُ حَقَّهُ إِذَا مَنَعَهُ Ve لَفٌّ [leff] İntisâb ma’nâsına dahi gelir; yukâlu: جَاؤُوا وَمَنْ لَفَّ لَفَّهُمْ أَيْ مَعَ عُدَّ فِيهِمْ وَتَأَشَّبَ إِلَيْهِ Ve تَأَشُّبٌ [te’eşşub] doluşmağa derler.

اَللَّفُّ [el-leff] (lâm’ın fethi ve fâ’nın teşdîdiyle) Bir nesneyi dürüp bükmek ma’nâsınadır; yukâlu: لَفَّهُ لَفًّا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ ضِدُّ نَشَرَهُ Ve iki 'askeri birbiriyle cenge koyultup birbirine sarmaştırmak ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: لَفَّ بَيْنَ الْكَتِيبَتَيْنِ إِذَا خَلَطَ بَيْنَهُمَا بِالْحَرْبِ Ve bir adamın hak ve matlûbunu vermeyip imsâk eylemek ma’nâsına müsta’meldir ki hakkını dürüp bükmüş olur; yukâlu: لَفَّ فُلاَنًا حَقَّهُ إِذَا مَنَعَهُ Ve türlü türlü ta’âmları birbirine katıp çok yemek, 'alâ-kavlin bed ve çirkin yiyişle yemek ma’nâsınadır; yukâlu: لَفَّ فِي الْأَكْلِ إِذَا أَكْثَرَ مُخَلِّطًا مِنْ صُنُوفِهِ مُسْتَقْصِيًا أَوْ قَبَّحَ فِيهِ Ve bir nesneyi bir nesneye yanaştırıp bitiştirmek ma’nâsınadır, yukâlu: لَفَّ الشَّيْءَ بِالشَّيْءِ إِذَا ضَمَّهُ إِلَيْهِ وَوَصَلَهُ بِهِ Ve لَفٌّ [leff] لَفِيفٌ [lefîf] ma’nâsınadır, ke-mâ se-yuzkeru. Ve ağaçlar sıkı ve gür olduğundan birbirine çatıp sarmaşık ve dolaşık çatılkı olmak ma’nâsınadır; yukâlu: لَفَّتِ الْأَشْجَارُ إِذَا صَارَتْ مُلْتَفَّةً Ve biriktirmek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: لَفَّهُ إِذَا جَمَعَهُ

vn. & s. 1. A folding up a thing about itself or about another thing. 2. A folding or wrapping a thing up in some other thing. 3. A making a single sentence in form, enfold several sentences in sense, by composing it with several nominatives and several attributes. 4. (Ar. gram.) A triliteral root’s having two of its radicals of the infirm class, containing only the two letters و & ی .

اَللِّفُّ [el-liff] (lâm’ın kesri ve fethiyle, ‘alâ-kavlin harekât-ı selâsıyla) Ta’alluk ve intisâb ma’nâsına müsta’meldir; لَفٌّ [leff]-i şecerden me’hûzdur; yukâlu: جَاءَ الْقَوْمُ وَمَنْ لَفَّ لِفَّهُمْ أَيْ مَنْ عُدَّ فِيهِمْ Ve لِفٌّ [liff] (lâm’ın kesriyle) Sınf-ı insânîye denir; yukâlu: جَاءَ لِفٌّ مِنَ النَّاسِ أَيْ صِنْفٌ Ve hizb ve tâ’ife ma’nâsınadır; yukâlu: لِفٌّ مِنَ النَّاسِ أَيْ حِزْبٌ Ve müctemi’ olmuş cemâ’at-i insânîye denir; cem’i لُفُوفٌ [lufûf] gelir. Ve kabâ’il-i muhtelife ve emâkin-i müteferrikadan müctemi’ cemâ’ate denir, şuradan buradan dirilmiş şühûd-ı zûr derintisi gibi. Ve çayırları birbirine sarmaşmış bâgçe ve merg-zâra denir, kezâlik eşcârı sıklığından birbirine çatılmış ve sokuşmuş olan hıyâbân-zâra denir; ve yukâlu: حَدِيقَةٌ لِفٌّ وَلِفَّةٌ وَيُفْتَحَانِ أَيْ مُلْتَفَّةُ الْأَشْجَارِ

iz. ar. 1. Sarma, devşirip toplama. 2. Bohça ve zarf içine sokma, mektubun içine sarıp beraber yollama: hesap pusulasını, gönderdiği mektuba leff eyledi. Aldığı evrâkı leff edip gönderdi.

Sarma, dolama, katlama. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; ambalaj, bahaneler uydurma, lafı evirip çevirme, dolaylı yola gitme, dürüm, sadede gelmeme, ambalaj yapma, işi uzatma, paket.

(a. i.) : sarma; dürüp bir zarf içine koyma; devşirip kaldırma.

[cogul] çalılık, fundalık, birbirine geçmiş ağaçlar, ağaçlık.

اَللُّفُّ [el-luff] (lâm’ın zammıyla) Uzun boylu, enli cânlı kızlara denir. Ve لَفَّاءُ [leffâ’] lafzından cem’ olur. Ve أَلَفُّ [eleff] lafzından cem’ olur. Zâhiren işbu لُفٌّ [luff] lafzının dahi müfredi لَفَّاءُ [leffâ’]dır.