(a. i.) : 1) lâ’netleşme, birbirine lâ’net etme. 2) karı ile kocanın hâkim huzûrunda şer’î usûlüne uygun olarak dörder defa şahâdetde bulunduktan sonra karşılıklı kendi nefslerine la’net okumaları.

اَللَّعَّانُ [el-le’ân] ve اَللَّعَّانِيَةُ [el-le’’âniyet] (lâm’ların fethiyle) İsmlerdir, nefrîn ma’nâsınadır ki matrûdiyyetten 'ibârettir.

اَلْمُلَاعَنَةُ [el-mulâ’anet] (مُفَاعَلَةٌ [mufâ’alet] vezninde) ve اَللِّعَانُ [el-li’ân] (قِتَالٌ [kitâl] vezninde) Birbirine la’n eylemek ma’nâsınadır; ve minhu yukâlu: لَاعَنَ فُلَانٌ اِمْرَأَتَهُ مُلَاعَنَةً وَلِعَانًا وَتَلَاعَنَا وَالْتَعَنَا إِذَا لَعَنَ بَعْضٌ بَعْضًا وَيُقَالُ لَاعَنَ الْحَاكِمُ بَيْنَهُمَا إِذَا حَكَمَ Şârihin beyânı üzere işbu لِعَانٌ [li’ân] مُبَاهَلَةٌ [mubâhelet] olacaktır ki bir kimse zevcesi hakkında bir âher kimse ile fücûr eyledi diye kazf eylese hâkim onlar beyninde mülâ’ane ile hükm eder, zîrâ isbâtı dört şâhide muhtâcdır.

s. A curse, malediction.

s. pl. of لعنت, q. v.

اَللَّعَّانُ [el-la’’ân] (lâm’ın kesriyle) Cem’i.