(لَ عّ) [ ع. ] (ص.) بسیار لعن کننده، بسیار نفرین کننده.

(لِ) [ ع. ] (مص م.) یکدیگر را لعن و نفرین کردن.

s. A curse, malediction.

اَللَّعَّانُ [el-la’’ân] (lâm’ın kesriyle) Cem’i.

s. pl. of لعنت, q. v.

اَلْمُلَاعَنَةُ [el-mulâ’anet] (مُفَاعَلَةٌ [mufâ’alet] vezninde) ve اَللِّعَانُ [el-li’ân] (قِتَالٌ [kitâl] vezninde) Birbirine la’n eylemek ma’nâsınadır; ve minhu yukâlu: لَاعَنَ فُلَانٌ اِمْرَأَتَهُ مُلَاعَنَةً وَلِعَانًا وَتَلَاعَنَا وَالْتَعَنَا إِذَا لَعَنَ بَعْضٌ بَعْضًا وَيُقَالُ لَاعَنَ الْحَاكِمُ بَيْنَهُمَا إِذَا حَكَمَ Şârihin beyânı üzere işbu لِعَانٌ [li’ân] مُبَاهَلَةٌ [mubâhelet] olacaktır ki bir kimse zevcesi hakkında bir âher kimse ile fücûr eyledi diye kazf eylese hâkim onlar beyninde mülâ’ane ile hükm eder, zîrâ isbâtı dört şâhide muhtâcdır.

Lanet, eşini şahitsiz zinayla suçlama, beddua.

(a. i.) : 1) lâ’netleşme, birbirine lâ’net etme. 2) karı ile kocanın hâkim huzûrunda şer’î usûlüne uygun olarak dörder defa şahâdetde bulunduktan sonra karşılıklı kendi nefslerine la’net okumaları.

اَللَّعَّانُ [el-le’ân] ve اَللَّعَّانِيَةُ [el-le’’âniyet] (lâm’ların fethiyle) İsmlerdir, nefrîn ma’nâsınadır ki matrûdiyyetten 'ibârettir.

vn. & s. 1. A calling down God’s curse upon one another; especially, such an invocation by husband and wife when swearing as to an adultery charged by the husband against the wife and denied by the wife.