(a. i.) : 1) gerekli şey. 2) gerekçe.

Gerekli, zorunlu, ayrılmaz, lazım, kaçınılmaz, mecburi, bağlayıcı, gereken. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; geçişsiz, vazgeçilmez, geçişsiz.ج لَوَازِم gereksinimler, ihtiyaçlar, gereçler, ihtiyaç, kopmaz, geçişsiz (dilbilgisi), zaruri, asli, yükümlülük getiren, temel, lüzumlu.

Eşlik etmek, devam etmek, ayrılmamak. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; yapışmak, (için) çabalamak, birlikte gitmek, refakat etmek.

Aklından hiç çıkmamak, ısrarla/ kesintisiz devam etmek, peşinden ayrılmamak, devam etmek, kesintiye uğratmamak, arkadaşlık/refakat etmek, birşeye yapışmak, canla başla çalışmak.

sıf. ar. s: lâzime. [lüzûm’dan if.] Lüzûm ve iktizâ eden, lüzûmlu, iktizâlı, terki câiz olmayan: ziyâretine gitmek lâzımdır; sizin vücûdunuz lâzımdır. 2. Vücûduna ihtiyaç hissolunan, muhtaçün-ileyh, eksik olmayıp tedâriki iktizâ eden: bana bir araba lâzım; bu kalemi veremem, bana lâzımdır. 3. ed. [sarfta] hadesi diğerine tecâvüz etmeyen fiil, müteaddî mukâbili: gelmek, gitmek gibi ki mef‘ûle muhtaç olmaz.

اَللَّازِمُ [el-lâzim] (ism-i fâ’ildir) ve minhu ضَرْبَةٌ لَازِمٌ أَيْ لَازِبٌ Ve Vesîl er-Riyâhî yâhûd Bişr b. 'Amr b. Uheyb feresinin ismidir.

a. (fem. لازمە) 1. Inseparable. 2. Inherent; natural. 3. Necessary; indispensable; requisite. 4. Necessarily existent. 5. (gram.) Neuter (verb, intransitive per se). 6. Voluntarily self-imposed, a sine quâ non. 7. A necessary consequence; a corollary; a concomitant.

(زِ) [ ع. ] (ص فا.)
۱- واجب، ضروری.
۲- ثابت، استوار.
۳- آنچه همیشه با چیزی باشد.