(a. i. ve s. küfr ve küfrân’dan. c. : kâfirûn, kefere, küffâr) : 1) hakkı tanımıyan, bilmiyen. 2) Allah’ın varlığına ve birliğine inanmıyan. 3) küfreden, küfredici. 4) iyilik bilmiyen, nankör.

sıf. ar. cm. Küffâr, kefere. [küfr, küfrân’dan if.] 1. Tanımayan, bilmeyen, gördüğü iyiliği unutan, iyilik bilmeyen, şâkir zıddı: kâfir-i nimet = nankör. 2. Ulûhiyyet ve vahdâniyyete inanmayan, Cenâb-ı Hakk’a şerîk katan veya Hak Sübhânehü ve Teâlâ’ya yakışmaz ef’âl ve sıfât-ı beşeriyye isnâd eden: o sözü söyleyen kâfir olur; küffâr-ı Kureyş’in sahâbeye ettikleri ezâ; kefere-i Hind’in itikâdât-ı bâtılası ≡ ih. Afrika-yı cenûbînin sâhil-i şarkîsinde yani Zengibar ve Sifâlatü’zzeheb’den Ümitburnu’na kadar sâkin olan akvâm-ı zenciyyeden bir kavme verilen isim olup, Zengibar Arapları tarafından mana-yı lugavîsiyle isti’mâl ve Avrupalılar tarafından Cafres sûretinde ism-i hâs telakkî olunmuştur.

a. & s. (fem. كافرە, pl. كافرون كفرە، كفار،) 1. A misbeliever, a disbeliever in God’s unity. 2. Who denies a benefit. 3. T. A wretch (used in vituperation).

اَلْكَافِرُ [el-kâfir] كُفْرٌ [kufr]le muttasıf olan kimse. Ve كَافِرٌ [kâfir] Karanu geceye dahi derler; كَافِرٌ [kâfir] سَاتِرٌ [sâtir] ma’nâsına olup her nesneyi setr ettiği için. Ve كَافِرٌ [kâfir] O kimseye derler ki zırh üzere gayrı libâs giye. Ve bi’l-cümle her nesne ki bir nesneyi setr etse قَدْ كَفَرَهُ derler, İbnu’s-Sikkît eyitti: كَافِرٌ [kâfir]e كَافِرٌ [kâfir] dedikleri Hak ta’âlânın ni’metlerin setr ettiği içindir. Ve كَافِرٌ [kâfir] Bahr ma’nâsına gelir, güneşi setr ettiği için hâlet-i gurûbda. Ve nehr-i ‘azîme derler. Ve كَافِرٌ [kâfir] Ekinci ma’nâsına da gelir, زَارِعٌ [zâri’] gibi, tohumu toprakla örttüğü için.