اَلْقِلَاصُ [el-kilâs] (kâf’ın kesriyle) قُلُصٌ [kulus]un cem’i, سُلُبٌ [sulub]le سِلَابٌ [silâb] gibi ki سُلُبٌ [sulub] mâtem libâsına derler. Cevherî’nin bu tanzîrinden fehm olunan budur ki سِلَابٌ [silâb] cem’i olup سُلُبٌ [sulub] vâhid ola, lâkin bâb-ı bâ’da 'aksine tasrîh edip كِتَابٌ [kitâb]la كُتُبٌ [kutub] gibidir demiştir. Cevherî’nin bu ta’bîrinden fehm olunan budur ki قَلَائِصُ [kalâ’is] قُلُوصٌ [kulûs]un bi’z-zât cem’i ola, lâkin قَدُومٌ [kadûm]da قُدُمٌ [kudum] قَدُومٌ [kadûm]un cem’i ve قَدَائِمُ [kadâ’im] قَدُومٌ [kadûm]un cem’idir demiştir. Ve 'Adevî eyitti: قَلُوصٌ [kalûs] ibtidâ binilen dişi devedir ثَنِيَّةٌ [seniyyet] dişlerin bırakınca ve ثَنِيَّةٌ [seniyyet] dişlerin bıraktıktan sonra نَاقَةٌ [nâkat] derler, قَلُوصٌ [kalûs] demezler. Ve ثَنِيَّةٌ [seniyyet] dört diştir iki yukarıda ve iki aşağıda. Ve قَعُودٌ [ka’ûd] ibtidâ binilen erkek deveye derler, ثَنِيَّةٌ [seniyyet] dişlerin bırakınca ve ثَنِيَّةٌ [seniyyet] dişlerin bıraktıktan sonra جَمَلٌ [cemel] derler, قَعُودٌ [ka’ûd] demezler. Ve gâh olur ayakları uzun olan nâkaya قَلُوصٌ [kalûs] derler. Ve قَلُوصٌ [kalûs] Devekuşu yavrusuna dahi derler.