(a. s. fitne’den) : 1) fitne ve fesada teşvik eden, fenalık yapan, ayartan. 2) oynak [kadın]. 3) cazibeli, gönül alıcı.

(f. s.) : düşen, düşerek, (bkz. : eftân).

sıf. ar. s: fettâne. [fitne’den imb.] 1. Fitne ve fesat sâhibi, karıştırıcı, kurnaz. 2. Gönül alan, adamı meftûn eden, sihirbâzâne bir kuvvetle dûçâr-ı aşk ve alâka eden: bir dilber-i fettân: bir mahbûbe-i fettâne; çeşm-i fettân.

sıf. fa. Düşen, düşerek: فتان و خیزان fütân ü hîzân = düşe kalka.

اَلْفَتَّانُ [el-fettân] (شَدَّادٌ [şeddâd] vezninde) ve اَلْفَاتِنُ [el-fâtin] Uğruya denir; yukâlu: رَجُلٌ فَتَّانٌ وَفَاتِنٌ أَيْ لِصٌّ Ve şeytâna denir. Ve فَتَّانٌ [fettân] Kuyumcuya denir, izâbe-i zeheb eylediği için; yukâlu: هُوَ فَتَّانٌ أَيْ صَائِغٌ

اَلْفِتَانُ [el-fitân] (كِتَابٌ [kitâb] vezninde) Pâlân üzere örttükleri meşin pâlân örtüsüne denir.

a. Falling.

اَلْفَتَّانُ [el-fettân] (fâ’nın fethi ve tâ’nın teşdîdiyle) Kuyumcu, صَائِغٌ ma’nâsına. Ve فَتَّانٌ [fettân] Şeytân ma’nâsına dahi gelir. Ve fi’l-hadîsi: “اَلْمُؤْمِنُ أَخُو الْمُؤْمِنِ يَسَعُهُمَا الْمَاءُ وَالشَّجَرُ وَيَتَعَاوَنَانِ عَلَى الْفَتَّانِ” fâ’nın fethi ve zammı ile. Fethle olan rivâyete nazaran فَتَّانٌ [fettân] müfred olur ve zammla olana nazar cem’ olur, ya’nî şeyâtîne muhâlefette birbirine yardım ederler.

اَلْفِتَانُ [el-fitân] (fâ’nın kesriyle) Şol deridir ki pâlân üzerine örterler, غِشَاءُ رَحْلٍ ma’nâsına. Ve bu makâmda sâhib-i surâhفِتَانٌ [fitân] bi’l-kesri “gılâf ez-pûst ki der-pây keşend” dediği galat olduğu zâhir olur, gûyâ ki hâ’-i mühmele ile olan رَحْلٌ [rahl]ı cîm’le tevehhüm etmiştir.