(a. i. c. : aglâl) : koruluktan akan su.

Boynuna bukağı geçirmek, eline kelepçe vurmak.

Boynuna bukağı geçirmek, elini kelepçelemek.

اَلْغُلُّ [el-gull] ve اَلْغُلَّةُ [el-gullet] (gayn’ların zammıyla) ve اَلْغَلَلُ [el-galel] (fethateynle) ve اَلْغَلِيلُ [el-galîl] (أَزِيزٌ [ezîz] vezninde) Susuzluğa, 'alâ-kavlin şiddetine denir ki pek susuzluktur yâhûd susuzluktan cevfin yanıp göyünmesine denir; yukâlu: أَخَذَهُ الْغُلُّ وَالْغُلَّةُ وَالْغَلَلُ وَالْغَلِيلُ أَيِ الْعَطَشُ أَوْ شِدَّتُهُ أَوْ حَرَارَةُ الْجَوْفِ Ve غُلٌّ [gull] ve غُلَّةٌ [gullet] Masdar olur, susamak yâhûd susuzluktan içerisi göyünmek ma’nâsına; yukâlu: غُلَّ الرَّجُلُ عَلَى الْمَجْهُولِ غُلًّا وَغُلَّةً إِذَا عَطِشَ أَوِ اشْتَدَّ أَوِ احْتَرَقَ جَوْفُهُ فَهُوَ غَلِيلٌ وَمَغْلُولٌ وَمُغْتَلٌّ

vn. & s. 1. A being very thirsty; thirst. 2. A burning with anger; vexation, anger.

s. pl. of غلە, q. v.

اَلْغَلَلُ [el-galel] (fethateynle) Şol sudur ki ağaçlar arasında olur.

اَلْأَغْلَالُ [el-aglâl] (feth-i hemze ile) Cem’i. Ve أَغْلَالٌ [aglâl] غُلٌّ [gull]ün cem’i dahi gelir, boyuna vurulan demir ma’nâsına. Ve Ebû 'Amr eyitti: غَلَلٌ [galel] şol sudur ki onun cereyânı olmayıp yer yüzünde gâh batıp gâh zâhir ola. Ve غَلَلٌ [galel] Şol süzgüye dahi derler ki onunla bir nesne süzerler, مِصْفَاةٌ [misfât] ma’nâsına, mîm’in kesriyle.

غلل

{غل}: خان. {غل}: عداوة.