اَلطِّيبَةُ [et-tîbet] (tâ’nın kesri ve meddiyle) ve اَلتَّطْيَابُ [et-tatyâb] (tâ’nın fethi ve tâ’nın sükûnuyla) Masdarlardır, gökçek olmak ma’nâsına; yukâlu: طَابَ الشَّيْءُ يَطِيبُ طِيبَةً وَتَطْيَابًا مِنَ الْبَابِ الثَّانِي Ve طِيبَةٌ [tîbet] Rızâ ma’nâsına dahi gelir; tekûlu: فَعَلْتُ ذَاكَ بِطِيبَةِ نَفْسِي إِذَا لَمْ يُكْرِهْكَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ve tekûlu: مَا بِهِ مِنَ الطَّيِّبِ وَلَا تَقُولُ مِنَ الطِّيبَةِ Ya’nî sûret-i isbâtta olan isti’mâli sûret-i nefyde olan isti’mâline muhâliftir.