اَلضَّعِيفُ [ed-da’îf] (أَمِيرٌ [emîr] vezninde) ve اَلضَّعُوفُ [ed-da’ûf] (صَبُورٌ [sabûr] vezninde) ve اَلضَّعْفَانُ [ed-da’fân] (سَكْرَانُ [sekrân] vezninde) Bâb-ı hâmisten vasflardır, zebûn ve bî-mecâle denir. Cem’leri ضِعَافٌ [di’âf] gelir dâd’ın kesriyle ve ضُعَفَاءُ [du’afâ’] gelir, كُرَمَاءُ [kuremâ’] vezninde ve ضَعَفَةٌ [da’afet] gelir fetehâtla ve ضَعْفَى [da’fâ] gelir, سَكْرَى [sekrâ] vezninde ve ضَعَافَى [da’âfâ] gelir, سَكَارَى [sekârâ] vezninde. Mü’ennesi ضَعِيفَةٌ [da’îfet] ve ضَعُوفٌ [da’ûf]tur, ve kavluhu ta’âlâ: ﴿وَخُلِقَ الْإِنْسَانُ ضَعِيفًا﴾ أَيْ يَسْتَمِيلُهُ هَوَاهُ Ya’nî havâ-yı nefsânîlerine maglûb ve pençesinde zebûnlardır. Ve ضَعِيفٌ [dâ’îf] himyer lügatinde a’mâ ve nâ-bînâya denir; kîle; ve minhu kavluhu ta’lâ: ﴿لَنَرَيكَ فِينَا ضَعِيفًا﴾ أَيْ ضَرِيرًا