(a. i. zabt’dan : c. : zâbitan) : 1) *subay. 2) mee. tuttuğunu koparan, dediğin} yaptıran.

Kanun, töre, kural.

sıf. ar. s: zâbıta. [zabt’dan if.] Zabt u rabt ve idâreye muktedir, icrâ-yı hüküm ve nüfûza ehil olan: zâbit adamdır. ≡ iz. ar. cm. fa. Zâbitân. Askerde efrâda kumanda ve kendilerini idâre ve sevk eden askeri ki mülâzım-ı sânîden binbaşıya kadar olan rüteb-i muhtelifenin birinde olur [mâ-dûnuna efrâd, mâfevkine ümerâ ve daha üstüne erkân denilir]: asker zâbitânı; zâbitân-ı askerî [askeriyye dememeli] mektebli zâbit = mekteb-i fünûn-ı harbiye’den mülâzımlıkla çıkmış olan; alaylı zâbit = neferden yetişme olan; küçük zâbitân = bölük emîni ve başçavuş gibi zâbit namzetleri.

اَلضَّابِطُ [ed-dâbit] ve اَلضَّبَنْطَى [ed-dabentâ] (حَبَنْطَى [habentâ] vezninde) Yavuz ve tüvânâ insân ve hayvâna ıtlâk olunur; yukâlu: رَجُلٌ وَجَمَلٌ ضَابِطٌ وَضَبَنْطَى أَيْ قَوِيٌّ شَدِيدٌ Ve ضَابِطٌ [dâbit] Arslana ıtlâk olunur.

a. (fem. ضابطە) That holds and restrains.

vulg. zabıt, (pl. P. ضابطان) 1. An officer, one in authority; especially. 2. A police magistrate. 3. A senior clerk in a public office; who exercises supervision over his juniors.

اَلضَّابِطُ [ed-dâbit] (bâ’nın kesriyle) Sâhib-i re’y olup bir nesneyi hıfz eden kimse.

(بِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- نگاه دارنده، حفظ کننده.
۲- شحنه.
۳- حاکم. ج. ضوابط.