اَلصَّالَّةُ [es-sâllet] (ضَالَّةٌ [dâllet] vezninde) Bu dahi dâhiye ıtlâk olunur; yukâlu: صَلَّتْهُمُ الصَّالَّةُ Ke-mâ zukire.

اَلصِّيلَةُ [es-sîlet] (sâd’ın kesriyle) Kamçının ucunda olan düğüme denir.

اَلْوَصْلُ [el-vasl] (أَصْلٌ [asl] vezninde) ve اَلصِّلَةُ [es-silet] (sâd’ın kesriyle ve zammıyla) Bir nesneyi bir nesneye ulaştırıp bitiştirmek ve eklemek ma’nâsınadır; yukâlu: وَصَلَ الشَّيْءَ بِالشَّيْءَ وَصْلًا وَصِلَةً وَصُلَةً مِنَ الْبَابِ الثَّانِي لَأَمَهُ وَوَصِلَكَ اللهُ بِالْكَسْرِ لُغَةٌ فِي الْفَتْحِ Ya’nî lügat-ı kalîlede bâb-ı râbi’den dahi gelmiştir. Şârihin beyânına göre صِلَةٌ [silet]in aslı وَصْلٌ [vasl] idi, وَعْدٌ [va’d] ve عِدَةٌ ['idet] gibi ve sâd’ın zammı aslı vâv-ı mazmûme ile وُصْلَةٌ [vuslat] olduğuna mebnîdir, lâkin صِلَةٌ [silat] lâzıma mahsûs olmakla fark için vâv’ı hazf ve beyân-ı zamme için sâd’ı mazmûm eylediler. Ve وَصْلٌ [vasl] ve صِلَةٌ [silet] 'Âşık ma’şûkuna kavuşmak ma’nâsınadır, gerek 'afâf ve nezâhet ve gerek habâset vechiyle olsun; yukâlu: وَصَلَهُ وَصْلًا وَصِلَةً إِذَا الْتَأَمَ يَكُونُ فِي عَفَافِ الْحُبِّ وَدَعَارَتِهِ

اَلصِّلَةُ [es-silet] (sâd’ın kesriyle) Bi-ma’nâhu; tekûlu: وَصَلْتُ الشَّيْءَ وَصْلًا وَصِلَةً Ve وَصْلٌ [vasl] Ulaşıklık ma’nâsına da gelir, هَجْرٌ [hecr] ayrılık ma’nâsına geldiği gibi. Ve وَصْلٌ [vasl] Sevbin yâhûd huffun birbirine ulaşmasına ya’nî meremmet olmasına dahi derler.