i. [yu. Σειρά] 1. Dizi, saff: bir sıra inci; ağaçları sıra sıra dikmişler. 2. Tertip, nizâm: sıraya komak, sıraya girmek, sıra ile. 3. Sınıf, mertebe, rütbe, menzile: ben o sırada değilim; beni onların sırasına komayın. 4. Hatt, satır: birkaç sıra yazı yazdı. 5. Dershâne ve ona mümâsil yerlerde oturmak üzere tahtadan boyuna kanepe, uzun rahle, mastaba: mektep, tiyatro sıraları. 6. Nöbet, muayyen ve mahsus vakit veya derece: bizim sıramız gelmeyecek midir? Şimdi sizin sıranızdır. 7. Fırsat, tesâdüf, münâsip vakit ve hal: sıra düşürmek; sıra gözetmek; sırası geldi de. 8. Siyâk ve sibâk, geliş: sözün sırası. 9. Adem-i intihâb, rast gele alma, mümtâz olmayan: sıra karpuzu; sıra neferi; sıra kömürü. 10. Ittırâd, boyuna uzanma: sıra serviler, sıra duvarı. ≡ sıf. Bir sıra teşkil eden, bir sıraya dizilmiş: sıra yalılar, dükkânlar, sıra ağaçlar. ≡ h. Zarfiyyet beyân eder isimlere iltihâk ederek bir nizâm ve tertiple devam ve istimrâr beyân eder: ardı sıra, arkası sıra = müteâkiben, geriden muttasılan; önü sıra = önünden, önünce, önden muttasılan; yanı sıra = beraberinde, yan yana.