(a. s. şarkdan) : doğan, parlıyan, parlayıcı; parlak. Neem-i şârik : parlıyan vıldız. Nücûm-i şârika : parlıyan, parlak yıldızlar.

mh. Yassı bir şeyle vurmaktan çıkan sesi taklit ve tasvîr eder: şark şark, şırak şırak yanaklarına vuruyordu.

i. [ صارمقsarmak’dan] baş kisvesi üzerine sarılan tülbend ve şal vesâire, imâme, destâr: sarık sarmak; ulemâ sarığı; erbâb-ı menâsıb sarığı ki vaktiyle her sınıf ve rütbeye göre muhtelif eşkâlde idi; burma sarık = burunmuş ve aşağıdan yukarıya kat kat bağlanır nev‘i.

اَلشَّارِقُ [eş-şârik] Güneşe ıtlâk olunur, tulû’u vaktinde; yukâlu: طَلَعَ الشَّارِقُ أَيِ الشَّمْسُ حِينَ تَشْرُقُ Ve bir yerin gün doğusu tarafına denir; meselâ dağın gün doğusu tarafında olan yerine شَارِقُ الْجَبَلِ [şâriku’l-cebel] derler, niteki mukâbiline غَارِبُ الْجَبَلِ [gâribu’l-cebel] derler; cem’i شُرْقٌ [şurk] gelir, قُفْلٌ [kufl] vezninde; tekûlu: نَزَلْنَا مِنْ شَارِقِ الْجَبَلِ أَيْ جَانِبِهِ الشَّرْقِيِّ Ve شَارِقٌ [şârik] Câhiliyye’de bir sanem ismidir. Ve kays b. Ma’dîkereb’in lakabıdır. Ve 'Abduşşârik b. 'Abdul’uzzâ bir şâ’irdir.

s. A loud clapping, slamming noise.

a. (fem. شارقە) 1. Rising (sun). 2. The east side. 3. Name of an ancient Arabian idol.

اَلشَّارِقُ [eş-şârik] (râ’nın kesriyle) Ziyâlı ma’nâsına; yukâlu: “لَا آتِيكَ مَا ذَرَّ شَارِقٌ” أَيْ مَا طَلَعَ نَيِّرٌ Ve ذُرُورٌ [zurûr] zâl-ı mu’ceme ile tulû’ ma’nâsınadır.