(a. i.) : suyu dökme; su dökülme.

iz. ar. Su dökme. n.

اَلسَّكْبُ [es-sekb] (sîn’in fethi ve kâf’ın sükûnuyla) ve اَلتَّسْكَابُ [et-teskâb] (تَذْكَارٌ [tezkâr] vezninde) Suyu dökmek ma’nâsınadır; yukâlu: سَكَبَ الْمَاءَ سَكْبًا وَتَسْكَابًا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا صَبَّهُ Ve سَكْبٌ [sekb] Mübâlagaten vasf olur; yukâlu: مَاءٌ سَكْبٌ ke-mâ se-yuzkeru. Ve سَكْبٌ [sekb] Uzun adama ıtlâk olunur. Ve mütetâbi’an dâ’imî yağan yağmura ıtlâk olunur. Ve bir nev’ sevbe denir, be-gâyet rakîk ve nâzük olmakla mâ-i meskûba teşbîh olunmuştur. Ve âb-ı revân gibi eşkinli soy ata, 'alâ-kavlin adımları seyrek olanına denir. Ve hafîfü’r-rûh cünbüş ve neşâtlı şûh ve şengül adama denir. Ve emr-i lâzım u mahtûm ma’nâsınadır; yukâlu: هَذَا أَمْرٌ سَكْبٌ أَيْ لاَزِمٌ Ve سَكْبٌ [Sekb] Şol feresin ismidir ki Şâh-ı hıtta-i risâlet 'aleyhi’s-salâtu ve’s-selâm hazretlerinin en evvel dâhil-i tavîle-i temellükleri olmuştur. Yelesi ve kuyruğu siyâh doru olup ve alnında صَبَاحُ الْخَيْرِ [sabâhu’l-hayr] ta’bîr olunan gurresi var idi. Ve muhaccel-i mutlakü’l-yümnâ idi ki sol eliyle sol ayağının bukağılıkları sekil idi ve ona سَكَبٌ [Sekeb] dahi derler fethateynle. Ve سَكْبٌ [Sekb] Şebîb b. Mu’âviye nâm kimsenin dahi feresi ismidir. Ve سَكْبٌ [sekb] Bakıra denir, nuhâs ma’nâsına; 'alâ-kavlin kurşuna denir, رَصَاصٌ [rasâs] ma’nâsına; ve fethateynle de lügattir.

اَلسَّكَبُ [es-sekeb] (fethateynle) Bir nev’ şecer-i hicâzî ismidir ve gelincik çiçeğine denir, شَقَائِقُ النُّعْمَانِ [şakâ’iku’n-nu’mân] ma’nâsına.

اَلسَّكْبُ [es-sekb] (sîn’in fethiyle) Dökmek; yukâlu: سَكَبْتُ مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ إِذَا صَبَبْتَ Ve سَكْبٌ [sekb] مَسْكُوبٌ [meskûb] ma’nâsına, مَاءٌ [mâ’]a sıfat olur; yukâlu: مَاءٌ سَكْبٌ أَيْ مَسْكُوبٌ كَقَوْلِهِمْ مَاءٌ صَبٌّ وَمَاءٌ غَوْرٌ Ve سَكْبٌ [sekb] Bir nev’ beze derler. Ve سَكْبٌ [sekb] Şol yürügen ata derler ki adımı seyrek ola; yukâlu: فَرَسٌ سَكْبٌ أَيْ ذَرِيعٌ

اَلسَّكَبُ [es-sekeb] (fethateynle) Bir nev’ ağaçtır ki râyiha-i tayyibesi vardır.