iz. ar. 1. Nesrin kâfiyeli olması, nesirde beher durak yerinde veyâhut sıfat ile mevsûf arasında kâfiyeye riâyet olunmak usûlü ki lâzım olmamakla beraber bu günkü günde latîf dahi görünmediğinden nâfile bir külfettir: ibârede sec‘a riâyet etmek; sec‘ ile yazmak. 2. İbârenin kâfiyeli olan evâhir-i cümlenin beheri.

اَلشَّجْعُ [eş-şec’] (سَجْعٌ [sec’] vezninde) Bir kimseye şecâ’atte gâlib olmak ma’nâsınadır; yukâlu: شَجَعَهُ شَجْعًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا غَلَبَهُ بِالشَّجَاعَةِ

اَلسَّجْعُ [es-sec’] (رَجْعٌ [rec’] vezninde) Mukaffâ olan kelâma denir ki murâd hem-kâfiye olan fıkradır, ‘alâ-kavlin revî-i vâhid üzere kelâmın müvâlâtından ya’nî fıkra-i âtiyenin âhiri fıkra-i ûlânın âhirinde olan revî harfine muvâfakatından ‘ibârettir ki ism-i masdar olur; cem’i أَسْجَاعٌ [escâ’]dır. Ve أُسْجُوعَةٌ [uscû’at] dahi bu ma’nâyadır; cem’i أَسَاجِيعُ [esâcî’] gelir. Ve bunlar kelâm-ı mensûra mahsûstur ve ma’nâ-yı âtîden me’hûzdur. Ve سَجْعٌ [sec’] Masdar olur, fevâsılı mutazammın ya’nî kâfiyeli fıkralar ile tekellüm eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: سَجَعَ الْخَطِيبُ سَجْعًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا نَطَقَ بِكَلاَمٍ لَهُ فَوَاصِلُ Ve kumru ve güvercin makûlesi âvâzını terdîd ve tercî’ ederek ötmek ma’nâsınadır ki ma’nâ-yı aslîdir; yukâlu: سَجَعَتِ الْحَمَامَةُ إِذَا رَدَّدَتْ صَوْتَهَا Ve maksada nehc-i vâhid üzere sapmayarak doğruca kasd ve âhenk eylemek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: سَجَعَ ذَلِكَ الْمَسْجَعَ أَيْ قَصَدَ ذَلِكَ الْمَقْصَدَ

s. (pl. اسجاع سجوع،, pl. pl. اساجیع) 1. A piece of rhymed prose. 2. The rhyming word in each member of a piece of rhymed prose.

s. A pigeon’s cooing; a coo.

a. pl. of ساجع 1. Who speak in rhymed prose. 2. Cooing. 3. Twanging.

اَلسَّجْعُ [es-sec’] (sîn’in fethi ve cîm’in sükûnuyla) Mukaffâ olan kelâma derler.

اَلْأَسَاجِيعُ [el-esâcî’] أَسْجَاعٌ [escâ’]ın cem’i. Ve أُسْجُوعَةٌ [uscû’at]ın dahi cem’i gelir, ‘alâ-mâ se-yecî’u. Ve سَجْعٌ [sec’] Kelâmı mukaffâ söylemeğe dahi derler; yukâlu: سَجَعَ الرَّجُلُ سَجْعًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ Ve سَجْعٌ [sec’] Güvercin ötmeğe dahi derler; yukâlu: سَجَعَتِ الْحَمَامُ إِذَا هَدَرَتْ Ve nâka âvâzın kaldırıp hanîn etmeğe dahi derler; yukâlu: سَجَعَتِ النَّاقَةُ إِذَا مَدَّتْ حَنِينَهَا عَلَى جِهَةٍ وَاحِدَةٍ