(a. i. c. : escâ’) : 1) nesirde yapılan kafiye. 2) ibarenin kafiyeli olan cümle sonlarından her biri. 3) kumru, güvercin gibi kuşların ötüşü.

iz. ar. 1. Nesrin kâfiyeli olması, nesirde beher durak yerinde veyâhut sıfat ile mevsûf arasında kâfiyeye riâyet olunmak usûlü ki lâzım olmamakla beraber bu günkü günde latîf dahi görünmediğinden nâfile bir külfettir: ibârede sec‘a riâyet etmek; sec‘ ile yazmak. 2. İbârenin kâfiyeli olan evâhir-i cümlenin beheri.

اَلشَّجْعُ [eş-şec’] (سَجْعٌ [sec’] vezninde) Bir kimseye şecâ’atte gâlib olmak ma’nâsınadır; yukâlu: شَجَعَهُ شَجْعًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا غَلَبَهُ بِالشَّجَاعَةِ

اَلسَّجْعُ [es-sec’] (رَجْعٌ [rec’] vezninde) Mukaffâ olan kelâma denir ki murâd hem-kâfiye olan fıkradır, ‘alâ-kavlin revî-i vâhid üzere kelâmın müvâlâtından ya’nî fıkra-i âtiyenin âhiri fıkra-i ûlânın âhirinde olan revî harfine muvâfakatından ‘ibârettir ki ism-i masdar olur; cem’i أَسْجَاعٌ [escâ’]dır. Ve أُسْجُوعَةٌ [uscû’at] dahi bu ma’nâyadır; cem’i أَسَاجِيعُ [esâcî’] gelir. Ve bunlar kelâm-ı mensûra mahsûstur ve ma’nâ-yı âtîden me’hûzdur. Ve سَجْعٌ [sec’] Masdar olur, fevâsılı mutazammın ya’nî kâfiyeli fıkralar ile tekellüm eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: سَجَعَ الْخَطِيبُ سَجْعًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا نَطَقَ بِكَلاَمٍ لَهُ فَوَاصِلُ Ve kumru ve güvercin makûlesi âvâzını terdîd ve tercî’ ederek ötmek ma’nâsınadır ki ma’nâ-yı aslîdir; yukâlu: سَجَعَتِ الْحَمَامَةُ إِذَا رَدَّدَتْ صَوْتَهَا Ve maksada nehc-i vâhid üzere sapmayarak doğruca kasd ve âhenk eylemek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: سَجَعَ ذَلِكَ الْمَسْجَعَ أَيْ قَصَدَ ذَلِكَ الْمَقْصَدَ

s. (pl. اسجاع سجوع،, pl. pl. اساجیع) 1. A piece of rhymed prose. 2. The rhyming word in each member of a piece of rhymed prose.

s. A pigeon’s cooing; a coo.

a. pl. of ساجع 1. Who speak in rhymed prose. 2. Cooing. 3. Twanging.

اَلسَّجْعُ [es-sec’] (sîn’in fethi ve cîm’in sükûnuyla) Mukaffâ olan kelâma derler.

اَلْأَسَاجِيعُ [el-esâcî’] أَسْجَاعٌ [escâ’]ın cem’i. Ve أُسْجُوعَةٌ [uscû’at]ın dahi cem’i gelir, ‘alâ-mâ se-yecî’u. Ve سَجْعٌ [sec’] Kelâmı mukaffâ söylemeğe dahi derler; yukâlu: سَجَعَ الرَّجُلُ سَجْعًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ Ve سَجْعٌ [sec’] Güvercin ötmeğe dahi derler; yukâlu: سَجَعَتِ الْحَمَامُ إِذَا هَدَرَتْ Ve nâka âvâzın kaldırıp hanîn etmeğe dahi derler; yukâlu: سَجَعَتِ النَّاقَةُ إِذَا مَدَّتْ حَنِينَهَا عَلَى جِهَةٍ وَاحِدَةٍ