(a. s. seyr’den) : 1) seyreden. harekette olan, yürüyen, (bkz. : câil). 2) bir şeyden kalan başka şey. 3) geçen, dolaşan. 4) diğer, başka, gayri.

Yürüyen, giden, yaya(n), meşhur [söz vb.].

sıf. ar. sâire. [سير seyr’den if.] 1. Seyir ve hareket eden, yürüyen, müteharrik. [bu mana ile “seyyâr” daha müstaʻmeldir.] 2. Geçen, şâyi‘; münteşir, mütedâvil; مثل سائر mesel-i sâir = efvâh-i nâsda mütedâvil ve müstaʻmel mesel, darb-ı mesel, mesel-i meşhûr. 3. Diğer, başka, gayr: siz gitmezseniz sâirleri gider; sâir işlere karışmam.

vulg. سایر sâyir, a. (fem. سائرە) 1. That leaves a remnant in drinking. 2. That remains, the remainder; other. 3. That springs and makes an assault. 4. (Wine) that flies to the head. 5. Angry, furious. 6. That mounts, ascends. 7. That goes, moves, travels. 8. That spreads by contagion; that becomes known or current.

اَلسَّائِرُ [es-sâ’ir] Götürü halk; yukâlu: سَائِرُ النَّاسِ أَيْ جَمِيعُهُمْ