Destek, yardımcı.

Kötü olmak.

اَلرَّدْعُ [er-red’] (râ’nın fethi ve dâl’ın sükûnuyla) Bir kimseyi bir nesneden men’ edip geri durdurmak ma’nâsınadır; yukâlu: رَدَعَهُ عَنْهُ رَدْعًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا كَفَّهُ وَرَدَّهُ Ve رَدْعُ الْجَيْبِ [red’u’l-ceyb] kalbi gam ve kederden küşâde eylemek ma’nâsına müsta’meldir; جَيْبٌ [ceyb] burada sadr ve kalbde müsta’meldir; yukâlu: رَدَعَ الْجَيْبَ عَنْهُ إِذَا فَرَجَهُ Ve bir şey’e bir nesneyi bulaştırmak ma’nâsınadır; yukâlu: رَدَعَهُ بِالشَّيْءِ إِذَا لَطَخَهُ بِهِ Ve okun temreni gevşemekle yerleşip pekişmek için dibini yere vurmak ma’nâsınadır; yukâlu: رَدَعَ السَّهْمَ إِذَا ضَرَبَ بِنَصْلِهِ الْأَرْضَ لِيَثْبُتَ فِي الرُّعْظِ Ve cimâ’ eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: رَدَعَ الْمَرْأَةَ إِذَا وَطِئَهَا Ve رَدْعٌ [red’] Boyuna denir; yukâlu: ضَرَبَ رَدْعَهُ أَيْ عُنُقَهُ Ve za’ferâna, ‘alâ-kavlin za’ferân bulaşığına yâhûd kan bulaşığına denir; ve minhu yukâlu: رَكِبَ رَدْعَهُ أَيْ خَرَّ لِوَجْهِهِ عَلَى دَمِهِ Şârih der ki mü’ellif işbu hadîse telmîh eylemiştir. Kâle fi’n-Nihâye: وَفِي حَدِيثِ عُمَرَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ أَنَّ رَجُلاً قَالَ لَهُ رَمَيْتُ ظَبْيًا فَأَصَابَ خُشَشَاهُ فَرَكِبَ رَدْعَهُ فَمَاتَh الرَّدْعُ الْعُنُقِ أَيْ سَقَطَ عَلَى رَأْسِهِ فَانْدَقَّتْ عُنُقُهُ وَقِيلَ مَعْنَاهُ خَرَّ صَرِيعًا لِوَجْهِهِ فَكُلَّمَا هَمَّ بِالنُّهُوضِ رَكِبَ مَقَادِيمَهُ وَقِيلَ الرَّدْعُ هَهُنَا اِسْمٌ لِلدَّمِ عَلَى سَبِيلِ التَّشْبِيهِ بِالزَّعْفَرَانِ وَمَعْنَى رُكُوبِهِ دَمَهُ أَنَّهَ جُرِحَ فَسَالَ دَمُهُ فَسَقَطَ فَوْقَهُ مُتَشَحِّطًا فِيهِ Pes evvele göre tepesi üzere yıkılıp boynu kırıldı. Ve sânîye göre akan kanına yüzü üzere düştü demek olur. Ve رَدْعٌ [red’] Bedene sürülmüş tîb eserine denir; yukâlu: جَاءَ وَعَلَيْهِ رَدْعُ الطِّيبِ أَيْ أَثَرُهُ Ve رَدْعٌ [red’] Levn mütegayyir olmak ma’nâsınadır; yukâlu: رُدِعَ الرَّجُلُ عَلَى الْمَجْهُولِ إِذَا تَغَيَّرَ لَوْنُهُ

اَلرِّضْعُ [er-rid’] (râ’nın kesriyle) Şol ağaca denir ki deve kısmı onu ra’y eder ola.

الرِّدْءُ [er-rid’] (râ’nın kesri ve dâl’ın sükûnuyla) 'Avn ya’nî mu’în ve yâver ma’nâsınadır; yukâlu: هُوَ رِدْءٌ لَهُ يَنْصُرُهُ أَيْ عَوْنٌ Ve mâdde ma’nâsınadır ki her şey’in asl ve mâye ve tînet ve cevherinden ‘ibârettir; cismi medd ve teksîr eden eczâ-yı asliyye olacaktır. Ve رِدْءٌ [rid’] Yükün bir dengine denir; عِدْلٌ ['idl] ma’nâsına. İkisine رِدْئَيْنِ [rid’eyn] denir; tekûlu: عَدِّلُوا الرِّدْئَيْنِ أَيِ الْعِدْلَيْنِ Ve ağır nesneye denir; ثَقِيلٌ [sakîl] ma’nâsına. Şârih”وَالْعِدْلُ الثَّقِيلُ” nüshasını ki vâv’sızdır, tahti’e eylemiştir, lâkin Munâvî vâv ile hatâdır, zîrâ Muhkem ve 'Ubâb’da bilâ-vâv mersûmdur demekle, pes savâb olan yükün ağır olan dengine denmek olur, lâkin Esâs’ta bunun muhâlifidir.

vn. 1. A propping, shoring up. 2. A helping, a supporting, help, support.