s. 1. As دانە, q. v. 2. (in compounds) A receptacle, case.

a. (in compounds) Who knows.

Yakın, alçak.

sıf. fa. Garip hikâyeler ve tuhaf fıkralar bilen.

d. fa. esmâ-i Fârisîyye veya Arabiyyeye mülhak olup zarfiyyet beyân eder: نمكدان nemekdân = tuz kutusu, tuzluk; جزءدان cüzdân = cüz ve kağıt vaz‘ına mahsus cild-bend. — galat-ı fâhiş olarak asıl Türkçe kelimelere de ilhâk olunup çok defa mürâdifi olan “-lık” edat-ı Türkiyyesi de ilâve olunur. “iğnedânlık” gibi.

Yakın, aşağı, düşük. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; birbirine yakın, kısımları birbirine yakın, sıkı, kapalı, kapatılmış, dar, sıkışık.

(f. i.) : tane. (bkz. : dâtiek).

(f. e.) : 1) Arapça, Farsça, bazen da Türkçe kelimelere takılarak yer, mahfaza, kab mânâsına kelimeler meydana gelir. Cür-dân; iğne-dân : ibnelik. Kalem-dân : kalemlik. Nemek-dân : tuzluk. Ateş-dân : ateşlik gibi. 2) s. bilen, bilir. Suhan-dân : sözbilir. Nâ-dân : câhil. Nükte-dân : nükte bilir, yapar. gibi.

ل ikrar etmek. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; teslim olmak, (dini, inancı) benimsemek, boyun eğmek, itaat etmek, benimsemek, ödünç almak, له / borcu olmak, borç almak, borçlu olmak, borçlanmak, minnettar olmak, bir hissin etkisi altında olmak.

sıf. fa. [dânesten fiilinden ims. olup, str. teşkiline girer.] Bilen, bilir; سخندان sühandân = söz bilir, نكته دان nüktedân = nükte bilir, نادان nâdân = bilmez, câhil.