اَلْخَوْشُ [el-havş] (hâ’nın fethi ve vâv’ın sükûnuyla) Böğür ta’bîr olunan ‘uzva denir. İnsânın iki böğrüne خَوْشَانِ [havşân] denir, yukâlu: ضَرَبَ خَوْشَهُ أَيْ خَاصِرَتَهُ Ve masdar olur, dürtmek ve sançmak ma’nâsına; yukâlu: خَاشَ فُلاَنًا بِالرُّمْحِ يَخُوشُ خَوْشًا إِذَا طَعَنَهُ بِهِ Ve cimâ’ eylemek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: خَاشَ جَارِيَتَهُ إِذَا جَامَعَهَا Ve ahz eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: خَاشَ الشَّيْءَ إِذَا أَخَذَهُ Ve çuval makûlesi kaba un ve saman makûlesini el ile atıp doldurmak ma’nâsınadır; yukâlu: خَاشَ الشَّيْءَ فِي الْوِعَاءِ إِذَا حَثَاهُ

حَوْثُ [havsu] (hâ’nın fethi ve vâv’ın sükûnu ve sâ’nın zammıyla) Lügattır حَيْثُ [haysu]de ya’nî zarf-ı mekândır. Ve حَوْثُ بَوْثٌ [havsu bevsu] Perâkende demektir; yukâlu: تَرَكَهُمْ حَوْثًا بَوْثًا وَحَوْثَ بَوْثَ وَحَيْثَ بَيْثَ وَحَاثَ بَاثَ بِفَتْحِ الثَّاءِ فِي الْكُلِّ إِذَا فَرَّقَهُمْ وَبَدَّدَهُمْ