اَلْهُمُودُ [el-humûd] (قُعُودٌ [ku’ûd] vezninde) Ölmek ma’nâsınadır, ma’nâ-yı âtîden me’hûzdur; yukâlu: هَمَدَ فُلاَنٌ هُمُودًا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا مَاتَ Ve âteş bi’l-külliyye sönmek, 'alâ-kavlin harâreti sâkin olmak ma’nâsınadır ve bu ma’nâ-yı mevzû’dur; yukâlu: هَمَدَتِ النَّارُ إِذَا طَفِئَتْ أَوْ ذَهَبَتْ حَرَارَتُهَا Kâle’ş-şârih: قَالَ الْأَصْمَعِيُّ خَمَدَتِ النَّارُ إِذَا سَكَنَ لَهَبُهَا وَهَمَدَتْ إِذَا طَفِئَتْ اَلْبَتَّةَ Ve هُمُودٌ [humûd] ve هَمْدٌ [hemd] (حَمْدٌ [hamd] vezninde) Sevb çok zamân bükülü durmaktan nâşî eskiyip paralanmak ma’nâsına isti’mâl olunur, şöyle ki zâhiren sahîh zann olunup ele aldıkta yepriyip döküle; yukâlu: هَمَدَ الثَّوْبُ هُمُودًا وَهَمْدًا إِذَا تَقَطَّعَ مِنْ طُولِ الطَّيِّ يَعْنِي إِذَا مَسِسْتَهُ تَنَاثَرَ Ve yer 'umrân ve şecer ve nebât makûlesinden ve yağmur ve feyzinden 'ârî arz-ı mevât olmak ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: هَمَدَتِ الْأَرْضُ إِذَا لَمْ يَكُنْ بِهَا حَيَاةٌ وَلاَ عُودٌ وَلاَ نَبْتٌ وَلاَ مَطَرٌ وَهِيَ هَامِدَةٌ

اَلْحُمُوضُ [el-humûd] (zammeteynle) Deve şûr ot otlamak; yukâlu: حَمَضَتِ الْإِبِلُ تَحْمُضُ حُمُوضًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ إِذَا رَعَتِ الْحَمْضَ Ve sâhib-i surâh bu makâmda bâb-ı râbi’den işâret etmiştir, وَفِيهِ مَا لَا يَخْفَى فَإِنَّ الْقِيَاسَ فِيهِ أَنْ يَجِيءَ الْمَصْدَرُ بِالْفَتْحَتَيْنِ إِذَا كَانَ الْفِعْلُ لَازِمًا