حَشَمٌ [haşem] (fethateynle) Bir kimsenin hademine ve tevâbi’ine derler ki ondan ötürü gazaba gelir olalar. Ve Nadr eyitti: حَشَمَتِ الدَّوَابُّ derler, صَلَحَتْ ma’nâsına, ya’nî kaçan davar semirip yarasa حَشَمَتِ الدَّوَابُّ derler. Ve ba’zı nüshada صَلَحَتْ bedeline صَايَحَتْ vâki’ olmuştur, hattâ sâhib-i surâhحَشَمَتْ kelimesin صَايَحَتْ ile tefsîr etmiştir, lâkin asahh evvelkidir, zîrâ kâmûs’ta حَشَمَتِ الدَّابَّةُ فِي أَوَّلِ الرَّبِيعِ أَصَابَتْ مِنْهُ شَيْئًا فَسَمِنَتْ وَصَلَحَتْ demiştir.