اَلْخَزَمُ [el-hazem] (fethateynle) دَوْمٌ [devm] ağacına şebîh bir şecer adıdır, kabuğundan ip bükülür.

اَلْخَازِمُ [el-hâzim] Pek soğuk rüzgâra denir; yukâlu: رِيحٌ خَازِمٌ أَيْ خَارِمٌ

اَلْخَزْمُ [el-hazm] (zâ-yı mu’ceme ile عَزْمٌ ['azm] vezninde) Dizmek ma’nâsınadır; yukâlu: خَزَمَ اللُّؤْلُؤَ خَمْزًا مِنَ الْبَابِ الثَّانِي إِذَا شَكَّهُ Ve devenin burnuna خِزَامَةٌ [hizâmet] geçirmek ma’nâsınadır; yukâlu: خَزَمَ الْبَعِيرَ إِذَا جَعَلَ فِي جَانِبِ مَنْخِرِهِ الْخِزَامَةَ Ve خَزْمٌ [hazm] Ehl-i 'arûz ıstılâhında beytin evveline ya’nî şatr-ı evvelin sadrına birden dörde kadar harf ziyâde eylemekten 'ibârettir ki o harf-i taktî’de mu’teddün bihâ olmaz. Şârih der ki ‘inde’l-Ahfeş mısrâ’-ı sânînin ibtidâsına da ziyâde kılınır bir harf yâ iki harf olur. Bunda üç ve dört olmaz, meselâ bahr-i tavîlden işbu: “وَإِذَا أَنْتَ جَازَيْتَ امْرَأً السُّوءِ فِعْلَهُ || أَتَيْتَ مِنَ الْأَخْلَاقِ مَا أَنْتَ رَاضِيًا” beytin şatr-ı evvelinde vâv ziyâde olmuştur, yine fa’ûlun taktî’indedir.

اَلْحُذَمُ [el-huzem] (صُرَدٌ [surad] vezninde) ve اَلْحُذَمَةُ [el-huzemet] (هُمَزَةٌ [humezet] vezninde) Adımlarını sık sık atarak yürüyen bodura denir;evvelin mü’ennesi hâ iledir.

اَلْهُزُومُ [el-huzûm] (قُعُودٌ [ku’ûd] vezninde) Fecr tulû’uyla zulmet-i leyl çatlayıp açılmak ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: هَزَمَ اللَّيْلُ هُزُومًا إِذَا صَدَعَ لِلصُّبْحِ

vn. 1. A cutting; or, a cutting through or off. 2. A doing any action quickly; especially, a walking quickly and lithely.