s. pl. of حجت Evidences, arguments; testimonies; proofs; vouchers; warrants; title-deeds.

vn. 1. A disputing by argument, testimony, proof; contention, disputation. 2. A pleading in a lawsuit.

اَلْحَجَاجُ [el-hacâc] (hâ’nın fethi ve kesriyle) Cânib ma’nâsınadır. Ve çehrede kaş kemiğine denir ki kaş onun üzerinde nâbit olur. Ve حَجَاجُ الشَّمْسِ [hacâcu’ş-şems] حَاجِبُ الشَّمْسِ [hâcibu’ş-şems] gibi güneş tulû’ ederken en evvel zuhûr eden kenâr menzilinde cüz’-i mer’îsine ıtlâk olunur; yukâlu: بَدَا حَجَاجُ الشَّمْسِ أَيْ حَاجِبُهَا

s. See حجاج .

1. The supraorbital ridge of the frontal bone of the skull. 2. The interior surface of the eyeball, of the sclerotic or choroid. 3. An orbit of an eye. 4. The upper limb of the disk of the sun.

iz. ar. cm. fd: حاج hâcc, حاجى hacı. bkz. حاجى hacı.

(a. i.) : anat. gözün İkinci tabakası.

(a. h. i.) : 1) Irak vâlîsi olup, Hz. Muhammed (Aleyhisselâm) soyuna ve taraftarlarına eziyet eden Yusuf bin Sakafî’nin ünvânı. 2) s. delîl ile galip olan.

(bkz. : hâcc, hacı).

a. 1. A frequent performer of the greater pilgrimage at Mekka. 2. Very disputatious, contentious, or litigious. 3. A proper name of men; especially, of a celebrated governor of 'Iraq.