s. pl. of جار Neighbors.

vn. 1. A being or becoming a neighbor to another. 2. A man’s placing himself under the protection of another. 3. A giving protection to another. 4. A being or becoming near to. 5. A remaining at Mekka or Medina for study or devotion.

اَلْجَوَارُ [el-cevâr] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde) Çok ve dibi derin olan suya denir; yukâlu: فِي أَرْضِهِ جَوَارٌ أَيْ مَاءٌ كَثِيرٌ قَعِيرٌ Ve جَوَارُ الدَّارِ [cevâru’d-dâr] bir hânenin had ve sınırında mümted ve دُورَةٌ [dûret] hizâsında vâki’ olan 'arsa ve hâne makûlesinde denir, طَوَارٌ [tavâr] gibi. Ve جَوَارٌ [cevâr] جَوَارِي [cevârî] lafzında lügattır ki gemilere denir, سُفُنٌ [sufun] ma’nâsına ve bu Sâ’id-i Lugavî’den menkûl ve garîbdir.

s. The environs, vicinity of a place.

اَلْجَوَّارُ [el-cevvâr] (كَتَّانٌ [kettân] vezninde) Çiftçiye denir, أَكَّارٌ [ekkâr] ma’nâsına.

iz. ar. Yakın yer, kurb, etrâf: şehrin civarları pek güzeldir; evim çarşının civârındadır. ≡ sıf. tr. Karîb, yakın, komşu: onun evi bize civârdır.

Bol su.

(a. i.) : 1) çevre, yöre. 2) yakın yer, yakın komşu.

Saban süren.

اَلْجِوَارُ [el-civâr] (كِتَابٌ [kitâb] vezninde) Asl komşuluğa denir, ba’dehu bir adama lede’l-iktizâ’ imdâd ve i’ânet ve hıfz ve himâyet eylemek üzere 'ahd ve emân vermekte isti’mâl olundu. Şöyle ki min ba’d o adam o kimsenin zîr-i emân u zinhârında me’mûn olur. Şârih der ki mü’ellif bunda müsâmaha eyledi, zîrâ جِوَارٌ [civâr] vech-i mezkûr üzere olan emân ve zinhâra denir; bunda cîm’in zammıyla da câ’izdir; tekûlu’l-'Arabu: هُوَ فِي جِوَارِي وَجَوَارِي أَيْ فِي عَهْدِي وَأَمَانَتِيİntehâ. Ve جِوَارٌ [civâr] Masdar olur, emân taleb eylemek ma’nâsına; yukâlu: جَارَ الرَّجُلُ جِوَارًا إِذَا طَلَبَ أَنْ يُجَارَ