(a. i. fevt’den) : 1) ikişeyin birbirinden farklı olması, (bkz. : tezâd). 2) iki şey arasındaki fark. Bî-tefâvüt, Bilâ-tefâvüt : farksız.

Farklılık, ayrılık, aykırılık, eşitsizlik. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; başkalık, ıraklaşma, fark, ihtilaf, ayrım, uyumsuzluk, benzememe, benzeşmezlik, tutarsızlık, düzensizlik, değişiklik, tezat, zıtlık.

Farklılık göstermek, çelişkili olmak. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; farklı olmak, ıraklaşmak, birbirinden farklı olmak, benzememek, değişik olmak, orantısız olmak, düzensizlik göstermek, bir konuda birbirinden ayrılmak.

iz. ar. [فوت fevt’den ms. tefâ‘ul] İki şey arasındaki fark, birinin diğerinden farklı olması: Arap atı ile İngiliz atı arasında çok tefâvüt vardır. c. تفاوت عرضين tefâvüt-i arzeyn = iki mahallin arzı beyninde derece cihetinden fark. c. تفاوت طولين tefâvüt-i tûleyn = iki mahallin tûlu beyninde saat cihetinden fark.

vn. 1. A being unequal to one another, being dissimilar. 2. s. Difference, disparity.

اَلتَّفَاوُتُ [et-tefâvut] (fethateynle ve vâv’ın zammıyla) Ayrılışmak; yukâlu: تَفَاوَتَ الشَّيْئَانِ أَيْ تَبَاعَدَ مَا بَيْنَهُمَا تَفَاوُتًا Ve İbnu’s-Sikkît eyitti: Kilâbiyyûn masdarında vâv’ı meftûh isti’mâl ettiler. Ve 'Anberî vâv’ın kesriyle isti’mâl etti. Ve Ebû Zeyd eyitti: Vâv’ın fethi ve kesri câ’izdir. Ebû Zeyd’in bu kelâmı kıyâsa muhâliftir, zîrâ تَفَاعَلَ [tefâ’ale]nin masdarı تَفَاعُلٌ [tefâ’ul] gelir, 'ayn’ın zammıyla, bu kelimeden gayrıdır.

(تَ وُ) [ ع. ] (مص ل.) از هم جدا و دور شدن، فرق و اختلاف دایمی داشتن.