(a. i.) : 1) yardımcı, yardak, (bkz. : tâbi’). 2) sığır yavrusu; mal.

اَلتَّبِيعُ [et-tebî’] (أَمِيرٌ [emîr] vezninde) Bir adamın yâver ve nâsırına ıtlâk olunur, dâ’imâ ona nusretle teba’iyyet eder; yukâlu: لَهُ فُلاَنٌ تَبِيعٌ أَيْ نَاصِرٌ Ve zimmetinde bir kimsenin mâl-ı matlûbu olan adama denir ki metbû’ ma’nâsınadır; yukâlu: هُوَ تَبِيعُهُ وَهُوَ الَّذِي لَهُ عَلَيْهِ مَالٌ Ve tâbi’ ma’nâsınadır; ve minhu kavluhu ta’âlâ: ﴿ثُمَّ لاَ تَجِدُوا لَكُمْ عَلَيْنَا بِهِ تَبِيعًا﴾ أَيْ ثَائِرًا وَلاَ طَالِبًا Ve تَبِيعٌ [tebî’] Bir yaşında olan sığır tosununa denir, henüz anasıyla gezdiğine mebnî. Mü’ennesi تَبِيعَةٌ [tebî’at]tır. Cem’i تِبَاعٌ [tibâ’] ve تَبَائِعُ [tebâ’i’]dir, صِحَافٌ [sihâf] ve صَحَائِفُ [sahâ’if] gibi; yukâlu: بَقَرَةٌ لَهَا تَبِيعٌ أَيْ وَلَدٌ فِي الْأُولَى يَعْنِي فِي السَّنَةِ الْأُولَى Ve boynuzları ve kulakları besberâber olan tosuna da denir; yukâlu: عِجْلٌ تَبِيعٌ إِذَا كَانَ قَدِ اسْتَوَى قَرْنَاهُ وَأُذُنَاهُ Ve تَبِيعٌ [Tebî’] Ashâbdan hâris er-Ru’aynî pederinin ismidir. ‘Alâ-kavlin bu زُبَيْرٌ [zubeyr] veznindedir. Ve زُبَيْرٌ [zubeyr] vezninde Tubey’ b. 'Âmir el-himyerî, Ka’bu’l-hibr’in zevcesi oğludur. Mü’ellif şöhretine mebnî Ka’bu’l-Ahbâr ‘unvânında resm eylemiştir, yoksa “ح،ب،ر” mâddesinde neyh eylemişti. Ve Tubey’ b. Suleymân Ebi’l-'Adebbes muhaddisîndendir.