(a. i. c. : beyanât) : 1) anlatma, açık söyleme, bildirme. 2) ed. belagat ilminin, hakikat, mecaz, hikâye, teşbih, istiar gibi bahislerini öğreten kısmı, (bkz. : belagat).

iz. ar. Anlatma, açık söyleme, ifâde, ifhâm: merâmını beyân eyledi; şifâhen, tahrîren beyân etmek. 2. Edille îrâdıyla isbât etme. n. 3. ed. Belâgatın teşbîh ve istiâre ve mecâz ve kinâye gibi aksamından bahseden kısmı: ilm-i beyân. 4. (sarf-ı Arabîde) idgâmın aksi ızhâr idgâmı lâzım gelen kelimenin idgamsız isti’mâli

بَيَانٌ [Beyân] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde) Endelus’te Batalyevs kazâsında bir mevzi’dir. Ve Yûsuf b. el-Mubârek el-Bînî ki bâ’nın kesriyledir, muhaddistir.

اَلْبَيَانُ [el-beyân] (عَيَانٌ [‘ayân] vezninde) Belli ve vâzıh ve âşikâre olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَانَ الشَّيْءُ يَبِينُ بَيَانًا إِذَا اتَّضَحَ Ve bu ma’nâda müte’addî olur; tekûlu: بِنْتُ الشَّيْءَ أَبِينُ أَيْ أَوْضَحْتُهُ وَعَرَفْتُهُ Ve zekâ’ ve fıtnata mukârin bir ma’nâ ve maksûdu ifsâh ve izhâr eylemek ma’nâsınadır; tekûlu: فَهِمْتُ الْكَلَامَ بِبَيَانِهِ أَيْ إِفْصَاحِهِ مَعَ ذَكَاءٍ Şârihin beyânına göre بَيَانٌ [beyân] vuzûh ve zuhûr ma’nâsına ism dahi olur.

s. 1. Clearness, distinctness, manifestness. 2. Language; discourse. 3. Style; especially, a clear, correct, and fully sufficient style. 4. A word following and explaining another; an explanation.

vn. An expressing, declaring, explaining, making known by words.

s. As بویان , q. v.