(a. i.) : 1) zahir, aşikâr, meydanda, (bkz. : bevâh, hüveydâ). 2) belâya uğrama, kederlenme.

Boşluk, salon, avlu. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; iç bahçe.

İtiraf. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; (sırrı) açığa vurma, içindekini söyleme, ifşa.

اَلْبَوْهُ [el-bevh] ve اَلْبَيْهُ [el-beyh] (bâ’ların fethiyle ki vâvî ve yâ’îdir) Bir nesneye âgâh ve mütenebbih olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَاهَ بِالشَّيْءِ يَبُوهُ وَيَبَاهُ بَوْهًا وَبَيْهًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ وَالرَّابِعِ إِذَا تَنَبَّهَ لَهُ Ve بَوْهٌ [bevh] La’n ve nefrîn ma’nâsınadır; yukâlu: عَلَى إِبْلِيسَ بَوْهُ اللهِ أَيْ لَعْنُهُ Ve cimâ’ eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَاهَ امْرَأَةً إِذَا جَامَعَهَا Ve fehm ve idrâk eylemek ma’nâsınadır; tekûlu: مَا بُهْتُ لَهُ بِضَمِّ الْبَاءِ وَكَسْرِهَا يَعْنِي مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ وَالثَّانِي أَيْ مَا فَطِنْتُ لَهُ

اَلْبُوحُ [el-bûh] (bâ’nın zammıyla) Asl ve bünyâd ma’nâsınadır; yukâlu: هُوَ كَرِيمُ الْبُوحِ أَيِ اْلأَصْلِ Ve âlet-i tenâsüle ve ferce denir. Ve nefs ve zât ma’nâsınadır; yukâlu: هُوَ كَرِيمُ الْبُوحِ أَيِ النَّفْسِ Ve cimâ’ ma’nâsınadır. Ve şûriş ve ihtilât ma’nâsınadır; yukâlu: هُمْ فِي بُوحٍ أَيِ اخْتِلاَطٍ Ve بُوحُ [bûh] Güneşin ismidir. Zuhûr ma’nâsındandır; yukâlu: “أَنْوَرُ مِنْ بُوح” أَيِ الشَّمْسِ Mü’ellif mücerreden 'ani’l-lâm ve بُوحُ اِسْمُ الشَّمْسِ 'ibâretiyle gayr-i munsarıf olarak resm eylemiştir ki 'alem ve mü’ennestir. Şârih der ki ba’zılar bunu yâ-yı tahtiyye ile olan يُوحُ [yûh]tan musahhaftır dediler, lâkin değildir. Bu dahi mahsûs ism-i şemstir, ke-mâ kâle fi’n-Nihâye: وَفِي الْحَدِيثِ “هَلْ طَلَعَتْ يُوحِ” يَعْنِي الشَّمْسُ بِالْيَاءِ التَّحْتِيَّةِ وَهُوَ مِنْ أَسْمَائِهَا كَبَرَاحِ وَهُمَا مَبْنِيَّانِ عَلَى الْكَسْرِ وَقَدْ يُقَالُ بِالْبَاءِ الْمُوَحَّدَةِ لِظُهُورِهَا

اَلْبُوهُ [el-bûh] (bâ’nın zammıyla) Bu dahi tülemiş çakıra denir. Ve erkek baykuşa 'alâ-kavlin büyük olanına denir. Ve baykuşa şebîh başka bir kuş adıdır.

اَلْبَوْحُ [el-bevh] (bâ’nın fethi ve vâv’ın sükûnuyla) Sırrı âşikâre etmek; yukâlu: بَاحَ سِرَّهُ إِذَا أَظْهَرَهُ