(a. i.) : 1) zahir, aşikâr, meydanda, (bkz. : bevâh, hüveydâ). 2) belâya uğrama, kederlenme.

Boşluk, salon, avlu. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; iç bahçe.

İtiraf. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; (sırrı) açığa vurma, içindekini söyleme, ifşa.

اَلْبُوحُ [el-bûh] (bâ’nın zammıyla) Asl ve bünyâd ma’nâsınadır; yukâlu: هُوَ كَرِيمُ الْبُوحِ أَيِ اْلأَصْلِ Ve âlet-i tenâsüle ve ferce denir. Ve nefs ve zât ma’nâsınadır; yukâlu: هُوَ كَرِيمُ الْبُوحِ أَيِ النَّفْسِ Ve cimâ’ ma’nâsınadır. Ve şûriş ve ihtilât ma’nâsınadır; yukâlu: هُمْ فِي بُوحٍ أَيِ اخْتِلاَطٍ Ve بُوحُ [bûh] Güneşin ismidir. Zuhûr ma’nâsındandır; yukâlu: “أَنْوَرُ مِنْ بُوح” أَيِ الشَّمْسِ Mü’ellif mücerreden 'ani’l-lâm ve بُوحُ اِسْمُ الشَّمْسِ 'ibâretiyle gayr-i munsarıf olarak resm eylemiştir ki 'alem ve mü’ennestir. Şârih der ki ba’zılar bunu yâ-yı tahtiyye ile olan يُوحُ [yûh]tan musahhaftır dediler, lâkin değildir. Bu dahi mahsûs ism-i şemstir, ke-mâ kâle fi’n-Nihâye: وَفِي الْحَدِيثِ “هَلْ طَلَعَتْ يُوحِ” يَعْنِي الشَّمْسُ بِالْيَاءِ التَّحْتِيَّةِ وَهُوَ مِنْ أَسْمَائِهَا كَبَرَاحِ وَهُمَا مَبْنِيَّانِ عَلَى الْكَسْرِ وَقَدْ يُقَالُ بِالْبَاءِ الْمُوَحَّدَةِ لِظُهُورِهَا

اَلْبُوهُ [el-bûh] (bâ’nın zammıyla) Bu dahi tülemiş çakıra denir. Ve erkek baykuşa 'alâ-kavlin büyük olanına denir. Ve baykuşa şebîh başka bir kuş adıdır.

اَلْبَوْحُ [el-bevh] (bâ’nın fethi ve vâv’ın sükûnuyla) Sırrı âşikâre etmek; yukâlu: بَاحَ سِرَّهُ إِذَا أَظْهَرَهُ

اَلْبُوحُ [el-bûh] (bâ’nın zammıyla) Zeker, âlet-i recül ma’nâsına. Ba’zılar nefs ma’nâsınadır, ba’zılar vat’ ma’nâsınadır dediler; ve minhu kavluhum: “إِبْنُكَ ابْنُ بُوحِكَ يَشْرَبُ مِنْ صَبُوحِكَ” Ya’nî “Oğlun sulbî olan oğlundur.” Ve صَبُوحٌ [sabûh] sâd’ın fethiyle sabâh içilen şarâb. Ve بُوحٌ [bûh] Güneşin ismlerindendir. Ve ba’zılar يُوحٌ [yûh] dediler nuktateyn-i tahtâniyyeteynle.