اَلْبَرْمُ [el-berm] (bâ’nın fethiyle) Bu dahi bir işi muhkem ve metîn eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَرَمَ الْأَمْرَ بَرْمًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ إِذَا أَحْكَمَهُ Ve bir kimse bir mâdde zımnında serd edecek delîl ve burhân îrâdına kasd ve niyyet eylemişken ihzârından 'âciz olmak ma’nâsına müsta’meldir, gûyâ ki ondan melâlet terk eylemiş gibi olur; yukâlu: بَرِمَ بِحُجَّتِهِ بَرْمًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا نَوَاهَا فَلَمْ تَحْضُرْهُ

اَلْبَرَمُ [el-berem] (fethateynle) Bir nesneden usanıp melûl olmak; yukâlu: بَرِمَ بِهِ مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا سَئِمَ Ve بَرَمٌ [berem] Kezâlik şol kimsedir ki buhlünden meysire dâhil olmaya.

Sıkıntı, bezginlik, can sıkıntısı.

اَلْبَرَمُ [el-berem] (fethateynle) Şol le’îm kimseye denir ki buhl ve le’âmetinden kumarcılar ile berâber kumara girmez ola; yukâlu: رَجُلٌ بَرَمٌ أَيْ لَا يَدْخُلُ مَعَ الْقَوْمِ فِي الْمَيْسِرِ بُخْلًاVe minhu’l-meselu: “أَبَرَمَا قَرُونًا” أَيْ ثَقِيلٌ وَيَأْكُلُ مَعَ ذَلِكَ تَمْرَتَيْنِ تَمْرَتَيْنِ Ya’nî “Dâhil-i meclis olmayıp sakîl ve nâ-tırâş olduğundan başka hurmâyı ikişer ikişer mi ekl eder?” Ve بَرَمٌ [berem] kelimesinin cem’i أَبْرَامٌ [ebrâm] gelir. Ve بَرَمٌ [berem] Masdar olur, bir nesneden bıkıp usanmak ma’nâsına; yukâlu: بَرِمَ بِهِ بَرَمًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا سَئِمَ وَضَجِرَ Ve بَرَمٌ [berem] İri meşe ağacının yemişine denir. Ve henüz darı başı kadar olmuş hurde üzüm koruğuna denir; yukâlu: بَدَا الْبَرَمُ أَيْ حَبُّ الْعِنَبِ إِذَا كَانَ مِثْلَ رُؤُوسِ الذَّرِّ Ve dağ kulelerine denir;müfredi بَرَمَةٌ [beremet]tir. Ve bir nâkanın ismidir. Ve misvâk ağaçlarına denir; kezâlik müfredi بَرَمَةٌ [beremet]tir. Şârih semer-i أَرَاكٌ [erâk] ile beyân eylemiştir. Ve zevb olunmuş revâk sürmeye denir; yukâlu: صَبَّ فِي أُذُنِهِ الْبَرَمَ أَيِ الْكُحْلَ الْمُذَابَ

ب usanmak.

ب bıkmış, bıkıp usanmış, sıkıntılı.

(f. i.) : ezberleme, hatırda tutma.

(f. i.) : 1) üzüm çubuklarının altına konulan çatal ağaç, herek. 2) asma ve kabak çardağı.

(lifi) eğirmek, (kolları) sıvamak, kurmak.

Birkaç kez burmak.