اَلْبَرَمُ [el-berem] (fethateynle) Şol le’îm kimseye denir ki buhl ve le’âmetinden kumarcılar ile berâber kumara girmez ola; yukâlu: رَجُلٌ بَرَمٌ أَيْ لَا يَدْخُلُ مَعَ الْقَوْمِ فِي الْمَيْسِرِ بُخْلًاVe minhu’l-meselu: “أَبَرَمَا قَرُونًا” أَيْ ثَقِيلٌ وَيَأْكُلُ مَعَ ذَلِكَ تَمْرَتَيْنِ تَمْرَتَيْنِ Ya’nî “Dâhil-i meclis olmayıp sakîl ve nâ-tırâş olduğundan başka hurmâyı ikişer ikişer mi ekl eder?” Ve بَرَمٌ [berem] kelimesinin cem’i أَبْرَامٌ [ebrâm] gelir. Ve بَرَمٌ [berem] Masdar olur, bir nesneden bıkıp usanmak ma’nâsına; yukâlu: بَرِمَ بِهِ بَرَمًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا سَئِمَ وَضَجِرَ Ve بَرَمٌ [berem] İri meşe ağacının yemişine denir. Ve henüz darı başı kadar olmuş hurde üzüm koruğuna denir; yukâlu: بَدَا الْبَرَمُ أَيْ حَبُّ الْعِنَبِ إِذَا كَانَ مِثْلَ رُؤُوسِ الذَّرِّ Ve dağ kulelerine denir;müfredi بَرَمَةٌ [beremet]tir. Ve bir nâkanın ismidir. Ve misvâk ağaçlarına denir; kezâlik müfredi بَرَمَةٌ [beremet]tir. Şârih semer-i أَرَاكٌ [erâk] ile beyân eylemiştir. Ve zevb olunmuş revâk sürmeye denir; yukâlu: صَبَّ فِي أُذُنِهِ الْبَرَمَ أَيِ الْكُحْلَ الْمُذَابَ