(a. i. c. : ebdân) : gövde, vücut, cisim, ten.

(a. i. bedene’nin c.) : kurbanlık develer.

iz. ar. cm. ebdân. 1. Gövde, cisim, ten: insanın, hayvanın bedeni. 2. Cismin kol ve bacak ve baş gibi ayrıca füru’larından başka kısm-ı merkezîsi, ağacın dal ve budaktan başka olan kısmı, kütük, gövde. 3. Kal’a bedeni, bâru. 4. Kendilik, nefis, zât, şahıs: köprünün masârıfını bedeninden verdi.

اَلْبَدَنُ [el-beden] (fethateynle) Baştan ve ellerden ve ayaklardan mâ-'adâ gövdeye denir, 'alâ-kavlin 'uzv ma’nâsınadır yâhûd zebh olunmuş devenin gövdesine mahsûstur ki sâ’irde mecâz olur; yukâlu: هُوَ ضَعِيفُ الْبَدَنِ وَهُوَ مِنَ الْجَسَدِ مَا سِوَى الرَّأْسِ وَالشَّوَى أَوِ الْعُضْوُ أَوْ خَاصٌّ بَأَعْضَاءِ الْجَزُورِ Ve بَدَنٌ [beden] Yaşlı pîr adama ıtlâk olunur; yukâlu: رَجُلٌ بَدَنٌ أَيْ مُسِنٌّ Ve kısa zırha ıtlâk olunur; yukâlu: جَاءَ وَعَلَيْهِ بَدَنٌ أَيْ دِرْعٌ قَصِيرَةٌ [Ve] بَدَنٌ [beden] lafzının cem’i أَبْدَانٌ [ebdân]dır. Ve koca dağ keçisi tekesine denir; bunun cem’i أَبْدُنٌ [ebdun] gelir, أَفْلُسٌ [eflus] vezninde. Ve بَدَنٌ [beden] Bir adamın haseb ve nesebine ıtlâk olunur; yukâlu: فُلَانٌ كَرِيمُ الْبَدَنِ أَيِ النَّسَبِ وَالْحَسَبِ

اَلْبَدْنُ [el-bedn] (bâ’nın fethi ve zammı ve dâl’ın sükûnuyla) ve اَلْبَدَانُ [el-bedân] ve اَلْبَدَانَةُ [el-bedânet] (bâ’ların fethiyle) Tenû-mend olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَدُنَتِ الْمَرْأَةُ وَبَدَنَتْ بَدْنًا وَبَدَانًا وَبَدَانَةً مِنَ الْبَابِ الْخَامِسِ وَالْأَوَّلِ إِذَا كَانَتْ بَادِنَةً

اَلْبُدُنُ [el-budun] (zammeteynle) Cem’i. Ve بُدُنٌ [budun] Kezâlik davar semirmeğe ve eti sık olmağa dahi derler. Ve بُدْنٌ [budn] dahi câ’izdir dâl’ın sükûnuyla,عُسُرٌ ['usur]le عُسْرٌ ['usr] gibi; tekûlu minhu: بَدُنَ الرَّجُلُ يَبْدُنُ بُدُنًا إِذَا ضَخُمَ