s. 1. A thing staked on a wager. 2. Revenge.

( اَ ) [ معر. ] (اِ.)
۱- بلندی.
۲- طرف بالای هر چیز.
۳- بالاترین درجه ستاره.
۴- بلندترین حد آواز.

iz. ar. [fa: اوك evk’den muarreb] h. Seyyârât-ı muharriklerinin merkezden en uzak noktaları, mukâbili: hazîz. || mc. Bir şeyin nihâyet derecesi, en âlî mertebesi. Evc-i ikbâline vâsıl olmuştu. Evc-i bâlâ dahi denilir.

s. 1. A tip, point, extremity, end. 2. A way; an aspect; a direction; a motive; a course.

i. 1. İntikâm, sâr: öc almak = intikâm almak, ahz-ı sâr etmek. 2. bahs, öndül, öç tutmak.

Doruk, zirve. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; si, tepe, bir gök cisminin dünyadan en uzak olduğu nokta.

(f. i.) : müz. eski makamlardandır. Bu makam, ırak makamının inici şeklidir. Segah dörtlüsünün ırak perdesindeki şeddi ile uşşak dörtlüsünün karışmasından mürekkep bir makamdır. Durak ırak ve birinci derecede güçlü dügâh’dır. Donanıma si koma bemolü ile fa bakıyye diyezi konulur. Ancak evic’de bestekârlar hemen her zaman mi diyez (acem) kullanmışlardır. Makam tiz perdelerde dolaştıktan sonra, inici bir şekilde ırak’da karar verir.

(a. i. c. : evcât) : 1) yüce, yüksek, bir şeyin en yüksek noktası, doruk, (bkz. : şahika), [zıddı “hazîz”].

Zirve, astr. afel, astr. apoje, doruk, günöte, yeröte, tepe, en uzak nokta, bir uydunun yörüngesi üzerinde yer’e en uzak nokta, en üst aşama, güneş çevresindeki eliptik bir yörünge üzerinde güneşten en uzak nokta, en yüksek nokta, şahika.

s. (pl. اوجات) 1. (in old Ptolemaic astronomy) The apogee or superior apsis. 2. The longitude of the apogee. 3. (astron.) The aphelion. 4. Any figurative apex or summit. 5. Name of a note in music.