s. 1. A thing staked on a wager. 2. Revenge.

( اَ ) [ معر. ] (اِ.)
۱- بلندی.
۲- طرف بالای هر چیز.
۳- بالاترین درجه ستاره.
۴- بلندترین حد آواز.

i. 1. İntikâm, sâr: öc almak = intikâm almak, ahz-ı sâr etmek. 2. bahs, öndül, öç tutmak.

s. 1. A tip, point, extremity, end. 2. A way; an aspect; a direction; a motive; a course.

ad. İkiden sonra olan sayı, 3, selâse, se: üç kişi, üç gün; on üç, 13, yirmi üç, 23, yüz üç, üç yüz. Ba: üçüz; üç bin = üç kere bin 3000

iz. ar. [fa: اوك evk’den muarreb] h. Seyyârât-ı muharriklerinin merkezden en uzak noktaları, mukâbili: hazîz. || mc. Bir şeyin nihâyet derecesi, en âlî mertebesi. Evc-i ikbâline vâsıl olmuştu. Evc-i bâlâ dahi denilir.

Zirve, astr. afel, astr. apoje, doruk, günöte, yeröte, tepe, en uzak nokta, bir uydunun yörüngesi üzerinde yer’e en uzak nokta, en üst aşama, güneş çevresindeki eliptik bir yörünge üzerinde güneşten en uzak nokta, en yüksek nokta, şahika.

(a. i. c. : evcât) : 1) yüce, yüksek, bir şeyin en yüksek noktası, doruk, (bkz. : şahika), [zıddı “hazîz”].

Doruk, zirve. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; si, tepe, bir gök cisminin dünyadan en uzak olduğu nokta.

s. (pl. اوجات) 1. (in old Ptolemaic astronomy) The apogee or superior apsis. 2. The longitude of the apogee. 3. (astron.) The aphelion. 4. Any figurative apex or summit. 5. Name of a note in music.