iz. ar. cm. intikâdât. [تقد nakd’den ms. ifti’âl] Âsâr-ı edebiye ve fenniyenin bîtarafâne nazar-ı tetkîk ve muâyeneden geçirilmesiyle bi’l-muhâkeme beyân-ı mütâla’a edilmesi: intikâd edebiyâtın ilkidir. [bunun yerine “tenkîd” dahi kullanılıyorsa da, nakd maddesi tef’îl bâbından gelmediğinden ve intikâd dururken, diğer lügata ihtiyâç olmadığından, bu indî kelimenin icadını tecvîze hâcet yoktur. Olsa olsa sülâsi-i mücerredden masdarı olan ve intikâdla zâten müterâdif bulunan “nikâd” kullanılabilir. “münâkade” ta’biri de karşılıklı olan muârazât-ı edebiye için yani fr. polémique denilen şey için pek münâsib bir lügattır. – intikâd arabîdeki mana-yı aslî-i lügavîsiyle türkçede kullanılmaz.]