اَلْأَدْهَمُ [el-edhem] (أَحْمَرُ [ahmer] vezninde) Kara nesneye denir; yukâlu: شَيْءٌ أَدْهَمُ أَيْ أَسْوَدُ Yağız ata أَدْهَمُ [edhem] ıtlâkı bu cihetledir. Ve yerde olan yeni ayak izine denir. Ve bozulmuş eski ize dahi denmekle zıdd olur. Şârih der ki bozulmuş eski ize أَغْبَرُ [agber] dahi denir, kezâlik وَطْأَةٌ دَهْمَاءُ وَوَطْأَةٌ غَبْرَاءُ dahi o ma’nâyadır. Mü’ellifin مِنَ الْآثَارِ kavli iz ma’nâsına olan أَثَرٌ [eser]in cem’idir. Ve bâ-yı muvahhade ile مِنَ الْآبَارِ nüshaları galattır. İntehâ. Ve أَدْهَمُ [edhem] Siyâhı gâlib olan deveye denir ki beyâzı belirsiz olmuş ola; ondan ziyâde siyâh olana جَوْنٌ[cevn] derler; دَهْمَاءُ [dehmâ’] mü’ennesidir. Ve أَدْهَمُ [edhem] Bukağıya ıtlâk olunur;cem’i أَدَاهِمُ [edâhim]dir; yukâlu: حَمَلَهُ عَلَى الْأَدْهَمِ أَيِ الْقَيْدِ Ve أَدْهَمُ [Edhem] Hâşim b. harmele el-Murrî ve 'Antere b. Şeddâd el-'Absî ve Mu’âviye b. Mirdâs es-Sulemî nâm kimselerin ve Benû Buceyr b. 'Abbâd’ın feresleri ismidir.