i. [ita. scala] 1. Yapılarda yüksek yerlerin inşâsı için muvakkat kereste ile kurulan sal: iskele kurmak. 2. Deniz kıyısında gemi ve kayıkların yanaştıkları mahal ki ekseriya denize uzanmış kârgîr rıhtım veya kazıklar üzerine atılmış ahşap saldan ibârettir: vapur iskeleye yanaşamadı. 3. Sâhil-i bahrda vâki’ ve sefâinin yanaşmasına müsâit ticâretgâh şehir ve kasaba: selânik güzel bir iskeledir. 4. Bir memleketin ihrâcât ve ithâlâtına ve ticâret-i bahriyesine vâsıta olan liman veya kasaba, mahrec. Anadolu’nun bütün kısm-ı garbîsinin iskelesi izmir’dir. || bh. Geminin sol yanı: iskeleye gel. [mukâbili: sancak.]