اَلْإِتْبَاعُ [el-itbâ’] (hemzenin kesri ve tâ’nın sükûnuyla) Tâbi’ kılmak. Ve bir kimsenin ardından eriştirmek; yukâlu: أَتْبَعْتُهُ الشَّيْءَ فَتَبِعَهُ Ve tâbi’ olmak ma’nâsına da gelir; yukâlu: أَتْبَعْتُ الْقَوْمَ إِذَا كَانُوا قَدْ سَبَقُوكَ فَلَحِقْتَهُمْ Ve Ahfeş eyitti: تَبِعْتُهُve أَتْبَعْتُهُ Bunların ikisi bir ma’nâyadır, رَدَفْتُهُ ve أَرْدَفْتُهُ bir ma’nâya olduğu gibi; ve minhu kavluhu ta’âlâ: ﴿إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ﴾ (الصافات 10) ve minhu: اَلْإِتْبَاعُ فِي الْكَلَامِ Ya’nî kelâmda bir lafzı bir lafza tebe’iyyetle zikr etseler; حَسَنٌ بَسَنٌ [hasenun besenun] قَبِيحٌ شَقِيحٌ gibi, ona dahi إِتْبَاعٌ [itbâ’] derler.