Mütercim der ki ashâb-ı kirâmın ekserî cenklerde şi’ârları أَمِتْ أَمِتْ kelimesi idi ki إِمَاتَةٌ [imâtet]ten fi’l-i emrdir, tefe’’ülen bunu şi’âr eylemişler idi. İntehâ. Ve شِعَارٌ [şi’âr] Nisvânın baş örtülerini ve yaşmaklarını yağmurdan hıfz edecek büründükleri üst örtülerine denir. Ve gök gürültüsüne ıtlâk olunur ki 'alâmet-i matardır. Ve ağaca ıtlâk olunur; bunda şîn’in fethiyle de lügattir, niteki zikr olundu. Cem’i أَشْعِرَةٌ [eş’iret] gelir ve شُعُرٌ [şu’ur] gelir zammeteynle. Ve شِعَارٌ [şi’âr] Ölmeğe ıtlâk olunur, herkesin ma’lûmu olduğuna mebnî, mevt ma’nâsına. Ve دِثَارٌ [disâr] altından giyilen libâsa denir ki gömlek gibi sâde et üzere giyilen libâstır, kıllara mümâs olduğu için; bunda şîn’in fethiyle de câ’izdir.

اَلشِّعَارُ [eş-şi’âr] (şîn’in kesriyle) Şol libâstır cesedle onun beyninda âhar libâs olmaya. Ve شِعَارٌ [şi’âr] Şol nesneye dahi derler ki kavm onu hâlet-i harbde 'alâmet kılarlar tâ ki ba’zı ba’zın bile.