اَلسَّحَابَةُ [es-sehâbet] (sîn’in fethiyle) Buluta denir, havâ yüzünde müncer olduğu için. Cem’i سَحَابٌ [sehâb] gelir ve سُحُبٌ [suhub] gelir zammeteynle ve سَحَائِبُ [sehâ’ib] gelir, عَجَائِبُ ['acâ’ib] vezninde. Ve 'Arablar سَحَابَةٌ [sehâbet] ile tûl-i müddetten ve müddet-i tavîleden kinâye ederler, çekilip gittiği için, meselâ: مَا أَفْعَلُهُ سَحَابَةَ يَوْمِي derler, طُولَ يَوْمِي ma’nâsını irâde ederler, ve أَقَمْتُ عِنْدَهُ سَحَابَةَ نَهَارِي derler, “Bütün gündüz yanında ikâmet eyledim” ma’nâsına. Ve سَحَابٌ [Sehâb] dirâr b. el-hattâb nâm kimsenin kılıcı ismidir.